Zo puur als een kind

En poos geleden gaf ik de eerste van drie workshops voor kinderen met het thema : Het paranormale is heel normaal. Elke week met een ander onderwerp. En mijn boek Pieter&Leon was de handleiding . Hoewel er steeds meer mensen open voor staan blijkt het zogenaamde paranormale in mijn omgeving toch nog iets dat vooral van een afstand bekeken wordt. Ik wilde met minimaal vier kinderen de workshops door laten gaan maar het was nog tot het laatste moment de vraag of dat ging lukken. Ik had al bedacht dat het dan gewoon de tijd nog was en dat ik het over een jaar opnieuw zou proberen.
Ik was erg blij dat het toch ging lukken.

Het thema van deze ochtend was de hemel. Alle vier de kinderen hadden mijn boek thuis en het verhaal was dus niet onbekend. We zaten gezellig op dekens en kussens in mijn groepsruimte. De kinderen kenden elkaar niet maar daar was na 5 minuten niets meer van te merken.
Ik las voor hoe Pieter de hemel beschreef en dat alles wat hij bedacht ook verscheen. Na een gesprekje en wat uitleg deden de kinderen een visualisatie. Ze verbeelden zich dat ze op een trapje naar de hemel gingen en daar mochten ze bedenken hoe voor hen de hemel eruitziet. Het verbaasde me weer eens hoe makkelijk ze hier in meegingen. Er kwamen vier verschillende voorstellingen van de hemel.
Daarna mochten ze tekenen en plakken wat ze gezien hadden en ondertussen stelde ik hen vragen. Wat me opviel was dat ze om de beurt iets zeiden en dat de rest dan luisterde. Niemand gaf een oordeel en niemand gaf de ander het gevoel dat ze moesten aannemen wat er gezegd werd. Ik bedacht me dat ze zo samen een mooi voorbeeld vormden voor de leiders van ons land.
Volwassenen luisteren vaak maar half in een discussie die bedoeld is om een probleem op te lossen. Terwijl de een nog praat bedenkt de ander al zijn eigen mening. Bovendien is voelbaar dat de de mening wordt geuit om hem aan de ander op te dringen.
Discussieren op deze manier is weinig constructief.
Helaas zal na verloop van tijd bij de kinderen aan mijn tafel de manier van gesprekken voeren ook veranderen. Je kunt alleen maar hopen dat ze deze puurheid nog een tijdje mogen behouden. Het helpt wel als kinderen thuis gehoord worden. Ik weet dat het wat dat betreft bij deze kinderen wel goed zit.
Een meisje in het groepje zei heel mooi: “kijk ik ben nu nog klein(8j) en ik bedenk nu dat ik graag lief wil zijn voor anderen en nooit gemeen wil doen, maar ja, als ik later groot ben gebeurt het toch!”
Hoe wijs! Toen ik vroeg hoe dat zou komen zei een jongetje: “Nou stel je voor dat je ineens heel arm wordt of dat de mensen gemeen tegen je doen, dan denk je op een gegeven moment: ik ga maar stelen of dan doe ik ook maar gemeen.
Je begrijpt vast dat ik deze ochtend veel geleerd heb. In simpele woorden vertellen ze precies hoe het zit.
Wanneer ik iets vertelde dan werd er aandachtig geluisterd en je zag ze nadenken en vervolgens reageren. Prachtig dat niets meteen voor zoete koek geslikt werd.
Aan wie thuis nog jonge kinderen heeft, zou ik willen zeggen: Als je voelt dat het een goed moment is om eens ongedwongen en in rust te kunnen praten vraag hen dan eens naar hun kijk op het leven. Waar ze denken vandaan te komen, of ze denken dat er een hemel is of wat ze denken hier op aarde te komen doen. Ik denk dat je versteld zult staan.
Ik geniet in ieder geval nog even na van alles wat ik heb gehoord.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *