Vreugde en verdriet kunnen naast elkaar bestaan.

Op eerste kerstdag  dineerden we met mijn familie aan een lange , mooi gedekte tafel in ons huis. Iedereen had zijn steentje bijgedragen en er was meer eten dan we op konden. De sfeer was warm, gezellig en open. Mijn jongste nichtje had een spelletje met vragen als ; “Waar moet jij heel hard om lachen? ” Deze vraag was voor mij en ik zei dat ik moest lachen om mezelf vanwege een blunder die ik de week ervoor beging.
Door al die vragen en soms bijzondere antwoorden kregen we een gevoel van verbondenheid.
Toen iedereen  ‘s avonds vertrokken was en ik uitgeteld op de bank zat , was er weer ruimte voor een ander gevoel. Beetje verdrietig en bang.Dit gevoel was niet aanwezig geweest in de uren aan tafel.
Mijn vader van 82 ontbrak aan het kerstdiner. Hij had zich er nog zo op verheugd, maar hij lag ziek in bed. Alleen, want mijn moeder is nu ruim een jaar geleden overleden. De dokter dacht aan een nare ziekte , en de schrik zat er bij ons wel in.
Terwijl ik aan mijn vader zat te denken kwam er ineens een herinnering naar boven van mijn opleidingstijd tot therapeut. Ik had een verslag geschreven over een client, tevens mede leerling en daarin beschreef ik hoe ze ondanks het verdriet om haar zieke moeder ook heel blij liep te zijn om haar nieuwe liefde.
Ik weet nog dat de lerares er vervolgens een les aan besteedde. Toen ik het schreef werd ik me er van bewust dat t leven nog zo verdrietig kan zijn, maar dat er altijd ruimte blijft voor andere gevoelens.
Kijk maar eens om je heen naar mensen die een ongeneeslijk ziek gezins of familie lid in hun midden hebben. Ziekte brengt vaak ook medeleven en zorgzaamheid van de omgeving met zich mee en dan zie je mensen stralen van blijdschap of dankbaarheid als ze iets krijgen wat ze net nodig hadden. Door het verdriet is het meestal zelfs zo , dat de emotie aan de andere kant nog veel sterker gevoeld wordt dan normaal het geval zou zijn geweest. De blijdschap en dankbaarheid vult hen helemaal.
Zo kan bv verdriet aan de ene kant  de boosheid aan de andere kant extra doen opvlammen. Hoe dieper de ene emotie is, hoe sterker de ander gevoeld wordt.
Je bent dus nooit permanent verdrietig , boos of blij . Alles kan naast en ook door elkaar gevoeld worden.
Zo voelde ik me dus verdrietig om mijn vader, maar er doorheen voelde ik een grote dankbaarheid voor de warmte van mijn familie.
En wat is dat toch een mooi gegeven, want door het voelen van positieve emoties kun je de negatieve handelen. De pijn en verdriet om ziekte of verlies is beter te verdragen als je daarnaast ruimte biedt aan vreugde of dankbaarheid en nog kunt genieten van de kleine mooie dingen in het leven.
En soms gebeurt er ineens zoveel tegelijk in je leven dat je het gevoel hebt in een emotionele achtbaan te zitten. Dan toch maar proberen om alles er gewoon te laten zijn en als je uit de achtbaan bent gestapt op zoek gaan naar rust om alles te laten bezinken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *