Vergeving.

“Vergeef degene die je iets heeft aangedaan en je kunt weer verder met je leven. Blijven hangen in je boosheid en teleurstelling levert je uiteindelijk niets op”. Het klinkt zo gemakkelijk maar is dat niet.
Vergeven op wilskracht omdat je vindt dat het “moet” is zelfs niet verstandig. Een van mijn cliënten lag in de stoel en toen ik vroeg om een beeld van de situatie die mede de oorzaak van de blokkade was, kwam er niets. Ik kreeg ineens een helder idee. Ik vroeg of hij misschien op een bepaald moment in zijn leven had  besloten zijn  vader te vergeven. Dat beaamde hij. “Ja , ik was er wel klaar mee en wilde verder”, zei hij.
Maar door puur vanuit willen i.p.v voelen vergeven , had hij de deur naar de oorzaak van zijn probleem gesloten. De pijn van vroeger werd op deze manier diep weggestopt. Er werd niets verwerkt, enkel opzij geschoven en de problemen als gevolg van die tijd bleven.
Vergeven doe je dus vanuit je gevoel. Eerst moet je je eigen emoties erkennen en doorvoelen , alvorens enig begrip te krijgen voor de persoon die het je aandeed. Je hoeft het gedrag van de ander niet ineens goed te keuren, maar als je alleen al kunt zien dat de ander ook handelt vanuit zijn eigen onverwerkte pijn , dan is dat al heel wat.
Vergeven doe je in je eigen hoofd en hart. Het hangt af van de situatie en van de persoon of je het gesprek nog aangaat over hetgeen jou gekwetst heeft of pijn gedaan. Het kan helpen om uit te spreken wat het gedrag van de ander met jou heeft gedaan.In het geval van een partner of goede vriend bijvoorbeeld. Maar als je bij voorbaat weet dat iemand daar niet voor open staat is het beter om jezelf niet opnieuw te laten kwetsen.
In sommige gevallen is het gewoon teveel gevraagd om iemand te vergeven. (Denk aan moord, beroving of misbruik.) Dat moet je dan ook niet doen. Maar erken in ieder geval de pijn die je hebt opgelopen en zorg dat je daar eventueel met hulp doorheen komt, zodat je je leven weer op kunt pakken en het gebeurde loslaten.
Jezelf vergeven voor iets dat jij hebt gedaan of nagelaten is misschien nog wel moeilijker dan een ander vergeven. Daarvoor zul je eerst je gedrag onder ogen moeten zien en dat kan heel pijnlijk zijn. De meeste mensen willen echt niet bewust een ander iets aandoen en het voelt dan ook als falen als je dat toch hebt gedaan.Ook hier gaat het om begrip, maar dan voor jezelf.
Stel dat je vaak het gevoel hebt dat je niet gewaardeerd wordt op je werk of dat niemand ziet wat je doet en kunt. En eigenlijk vind je diep van binnen zelf ook dat je werk niets voorstelt. Dan kan het zijn dat je in een onbewaakt ogenblik met het goede idee van een collega aan de haal gaat om te scoren bij je baas. Je krijgt eindelijk de lof die je graag wilde en je wordt gezien. Maar achteraf blijf je zitten met een naar gevoel. Om verder te kunnen zit er maar een ding op, en dat is aan jezelf erkennen dat je misbruik hebt gemaakt van het talent van je collega. Vervolgens kun je op zoek gaan naar je onderliggende drijfveer. Je gebrek aan eigenwaarde dat je wilde wegpoetsen door de waardering van anderen. Als je dat durft te voelen , dan ga je vanzelf milder naar jezelf kijken en kun je jezelf vergeven. En het zou groots zijn wanneer je excuses maakt naar je collega. Dan toon je berouw. Vergeving voor wat je gedaan hebt is waarschijnlijk teveel gevraagd, maar je hebt dan alles gedaan om verder te kunnen en deze “fout”zul je niet meer maken.
Toen ik in het ziekenhuis in gesprek ging met mensen van de klachten commissie en zij mij het gevoel gaven dat ik werd gehoord en ook dat ze bepaalde missers toegaven, zakte mijn boosheid weg en kreeg ik ook meer begrip voor de situatie op de afdeling waar het allemaal zo mis was gegaan. Ik bedacht me maar weer eens dat ik zelf in mijn verpleegsters tijd ook de nodige missers beging en kon het toen vergeven en loslaten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *