Vergeten herinneringen.

Een paar jaar geleden kreeg ik een berichtje van een oud klasgenootje van de middelbare school. Van mijn 12e tot mijn 15e was ik bevriend met haar.
Ze vroeg me of ik wat herinneringen met haar wilde delen. Als schrijvende kwam er weer heel veel naar boven van die tijd en ik beschreef enthousiast onze klasgenoten en leraren. Ook het schoolkamp en de bezoeken aan haar thuis deelde ik met haar.
Ze mailde me terug en zei dat ze zich geen enkele naam en zelfs het schoolkamp niet meer kon herinneren. Ze begreep het zelf ook niet hoe dat kon.
Ik heb daar toen eens over nagedacht en vroeg haar vervolgens hoe haar leven er thuis uitzag in die tijd.
Het bleek dat in die periode haar vader erg ziek was. Haar ouders waren net een eigen bedrijf gestart en verhuisd van ‘t westen naar Friesland.
Er was thuis een constante spanning en veel onzekerheid over de toekomst.
Dit is een voorbeeld van zelfbescherming door de geest. Mijn vriendin van toen moest zien te overleven en schijnbaar raakte het haar niet wat er zich thuis afspeelde. Alles werd verdrongen en ze was vooral lichamelijk aanwezig in haar leven maar geestelijk grotendeels afgesloten om zichzelf te beschermen. De herinneringen aan die tijd werden in het onbewuste opgeslagen en niet meteen paraat toen ik haar er over vertelde.
De ervaringen van vroeger lijken van geen belang maar zijn wel degelijk  van  invloed op t latere leven.
Door middel van visualisatie in ontspannen toestand kunnen de beelden van toen weer worden opgeroepen en de bijbehorende gevoelens kunnen worden verwerkt. Maar dan zul je voor jezelf eerst moeten erkennen dat bepaalde problemen in het nu misschien wel hun oorzaak in het verleden hebben. Mijn klasgenoot probeerde van het leven een feestje te maken en vond t niet nodig er nog naar te kijken.
Een ander voorbeeld is het ontbreken van herinneringen aan een traumatische gebeurtenis. Iemand maakte als kind een auto ongeluk mee waarbij een van de inzittenden overleed. Dit was haar later verteld maar zelf had ze geen enkele herinnering aan het ongeluk. Ze wist pas weer iets vanaf t moment dat ze zelf in het ziekenhuis belandde.
De vrouw kwam al een tijdje in mijn praktijk toen ze op een dag vertelde dat ze bang was voor de dood. Het idee dat mensen zomaar konden doodgaan vond ze eng en bovendien wist ze niet waar iemand na de dood zou belanden.
Na wat doorvragen kwam ineens het ongeluk ter sprake en ik vroeg haar of ze er naar wilde kijken omdat ik dacht dat er een verband  was met haar angst voor de dood. Ze wilde wel en was zelfs nieuwsgierig.
Alles kwam naar boven en we zagen dat ze wuifde naar de overledene op een brancard waarna er ineens een rits dichtging en de vrouw werd afgevoerd. Mijn cliënte dacht dat ze leefde maar zomaar ineens werd ze in een dicht-geritste zak afgevoerd.
Het werd meer dan duidelijk wat deze verdrongen herinneringen met haar gedrag en gedachten van nu te maken hadden . Op meerdere vlakken zelfs.
Het is mooi dat de geest ons beschermt tegen de pijn van ernstige trauma’s en gevoelens waar je als kind geen weg mee weet. Alleen is t uiteindelijk schijn want de herinneringen zijn er zeker nog alleen niet meer bewust. Je kunt dus in je volwassen leven met allerlei klachten en problemen rondlopen waarvan je geen idee hebt wat de oorzaak kan zijn. En het kan dan heel goed zo zijn dat je onbewuste zich begint te roeren en iets aan de oppervlakte wil brengen waar je naar zou moeten kijken. Mij lijkt het dan wel verstandig om dit onder goede begeleiding te doen en in een veilige omgeving.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *