Van angst naar woede.

Wanneer je angst voelt heb je eigenlijk een gevoel van machteloosheid. Je bent de controle kwijt over je emoties en je leven.
In deze tijd waarin veel mensen bang zijn voor het COVID-19 virus speelt angst een grote rol. Voor sommigen is dat ook echt voelbaar. Elke keer als er nieuwe besmettingen en doden worden gemeldt komt de angst voor zelf ziek worden of voor het besmetten van anderen naar boven.
Anderen zeggen niet angstig te zijn maar volgen wel precies alle regels op.
De angst is er dan wel maar doordat men controle denkt te hebben over het virus door de regels op te volgen is het veel minder voelbaar.
Als je bang bent zoek je leiding en dat is volgens mij nu heel duidelijk.
Ik denk dat er nu mensen zijn die dit lezen en denken, maar het virus is ook werkelijk iets om bang voor te zijn. Als je gezondheid al niet goed is en je krijgt corona dan is de kans groot dat je er inderdaad erg ziek van wordt.
Maar de meeste mensen hebben milde klachten, vergelijkbaar met de griep en herstellen goed. Ik kan goed begrijpen dat wanneer je in een risicogroep denkt te zitten, je jezelf beschermt en afstand houdt.

Angst is een slechte raadgever is het gezegde, en dat klopt denk ik ook.
Je zoekt zoals gezegd naar richtlijnen en sturing om je angst onder controle te krijgen. Je blik is alleen daar op gericht en dat wat de meeste mensen als waarheid beschouwen ga jij ook aanhangen. Als “iedereen” het zo ziet dan zal het wel zo zijn.
Toen de eerste weken van de lockdown voorbij waren, weken waarin iedereen bang was , begonnen er mensen om zich heen te kijken. Klopte het eigenlijk wel wat er nu gebeurde? Is het echt een killer virus? En waarom moet iedereen in lockdown terwijl dit grote negatieve effecten heeft?
Langzaamaan drong het tot steeds meer mensen door dat de nevenschade vele malen groter is dan het aantal erg zieke mensen en mensen die er aan overlijden. Artsen laten zich inmiddels ook horen. En iedereen kent Willem Engel inmiddels die zich inzet om de waarheid boven tafel te krijgen.
De groep mensen die zich laat horen en die op onderzoek uitgaat, is de angst voorbij. Ze laten zich wegzetten als complotdenkers maar veranderen niet van mening.
De wereld is verdeeld.
De mensen die zich nu heel boos maken op mensen die niet meer mee willen doen zijn de angst nog niet voorbij. Ze zijn boos omdat ze bang zijn dat de andere groep nu voor besmetting zorgt.

De titel van deze column is Van angst naar woede, maar daarmee bedoel ik niet de woede op andersdenkenden. Het gaat om woede die ervoor zorgt dat de angst verdwijnt. Woede die een grens aangeeft en die je weer het heft in eigen hand laat nemen. Als de blokkerende werking van angst weg is kun je zelf weer nadenken. Dan kun je er nog steeds voor kiezen om de maatregelen op te volgen maar dan vanuit een bewuste keuze in plaats van dat het je opgelegd wordt. Je durft weer zelf na te denken en te onderzoeken. Je durft het gesprek aan te gaan met anders denkenden en je gaat kijken of er meer te vinden is over het virus dan alleen de berichtgeving in de media.
Als de maatregelen dusdanig zijn straks dat je geen enkele vrijheid meer hebt, dat je huidhonger krijgt, dat je failliet bent of dat je mensen ziek ziet worden juist door het constant dragen van mondkapjes, dan bereik je hoop ik die grens. Dan word je hoop ik zo boos dat je zo niet wilt leven.
Van angst naar woede, van woede naar onderzoek en nadenken en van een eigen mening vormen naar kracht. Zelf je leven besturen , weer durven voelen wat er in je leeft. Ontdekken welke angst er onder de angst voor het virus zat. Bijvoorbeeld, angst voor de dood , angst voor tekort of angst voor schuldgevoel of buiten de groep vallen.

Deze column is niet bedoeld om mensen die bang zijn te veroordelen, want ik begrijp heus wel dat we met zijn allen bang gemaakt worden en of dat nu terecht of onterecht is, het is heel begrijpelijk.
Ik schrijf dit omdat ik veel angst zie om me heen en dat vind ik pijnlijk. We lopen inmiddels wantrouwend rond en de verbinding is vaak ver te zoeken. Ik hoop op een wereld waarin we weer vrij zullen zijn en waarin we zonder angst elkaar weer knuffelen en ontmoeten.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *