The family tree.

Vorig jaar kerst ontbrak mijn vader aan het kerstdiner omdat hij ziek was. Mijn broer bracht hem na afloop van het diner nog een bordje eten om van al het lekkers nog iets te kunnen proeven. Dit jaar was hij wederom afwezig , maar nu omdat hij is overgegaan naar een andere wereld.
Het was op valentijnsdag dat ik met dochter, man, broer en schoonzus aan tafel zat en we luisterden naar het lied “The family tree”van Venice.
We hadden tranen in onze ogen want dit ging over de familie boom waar blaadjes afvallen , maar ook steeds weer nieuwe blaadjes en takken aangroeien. Ineens stond de broeder van de thuiszorg in de kamer. hij kwam uit de slaapkamer waar mijn zieke vader lag en hij zei : “het is gebeurd”.
Ik had sterk het gevoel dat de ziel van mijn vader even in de kamer was geweest en zag dat het goed was. De boom zou verder groeien en hij kon met een gerust hart gaan.
Gisteren vierden we als familie kerst en samen met schoonzus besloot ik dat we de foto’s van al onze overleden ouders zouden neerzetten bij de chanoeka kandelaar van mijn (niet joodse) moeder. Waarom ze die zo mooi vond weten we helaas niet, maar vanaf nu zal hij ons elk komend jaar licht schenken met kerst en ons doen herinneren. Voor de soep op tafel kwam vertelde schoonzus over chanoeka en ik over de fase in ons leven waarin we nu zelf de top van de boom zijn geworden. Daarna speelde Venice op de ipad , The family tree. Het was muisstil. Ieder met zijn eigen gedachten putten we troost uit de prachtige tekst. De oude top van de boom was in gedachten aanwezig en ik voelde de verbinding onderling in mijn familie.
Een moment om te koesteren.
En toen klonken de tinkelingen van wijnglazen die elkaar raakten. “Op het leven en op onze ouders”.
Volgend jaar zullen de foto’s boven blijven maar de kandelaar wordt een nieuwe traditie, naast de christmas crackers die al jaren voor we aan het  toetje beginnen, knallen. Het lijkt niks voor te stellen , maar als je ouder wordt, merk ik nu zelf, komen juist deze momenten in je geheugen naar boven als je praat over vroeger. Dat doe ik dus al steeds vaker. Deze herinneringen helpen om je geworteld te voelen , een bedding te hebben. Hier kom je vandaan, hier was je geborgen en tradities, hoe klein ook versterken dat gevoel.
Ik weet dat ik het nu heb over gezinnen waar die warmte was/is , en dat er helaas veel gezinnen zijn waar dit ontbreekt .
Daar kunnen veel verschillende redenen voor zijn. Een kind dat opgroeit zonder een warm familie gevoel en tradities kan dit meestal ook niet doorgeven zodat het patroon blijft bestaan. Maar er zijn ook uitzonderingen gelukkig. Mensen die juist het tegenovergestelde gaan doen van wat ze thuis leerden en hun eigen tradities maken en hun kinderen de liefde geven (soms overcompenserend) die ze zelf moesten missen.
Kerst is een moment waarop familiebanden bij uitstek voelbaar zijn. Dat kan veel frustratie en teleurstelling zijn, maar ook dankbaarheid voor de band die er is ondanks de verschillen.
Om kerst in vrede te kunnen vieren is er maar 1 ding belangrijk en dat is de intentie waarmee je je voorbereid op het feest. Ga je met de gedachte dat het toch weer een feest wordt met ruzie, saaie gesprekken, mislukt eten, lallende familieleden en gewauwel over iedereen behalve onszelf, dan wordt het zeker een hele lange vervelende dag.
Maar ga je met de intentie om het gezellig te hebben, om je familie ,al was het maar voor 1 dag, te accepteren zoals ze zijn en misschien een bijdrage te leveren aan echt contact d.m.v een spelletje, dan kon t wel eens een hele gezellige maaltijd worden.
Als de meerderheid met deze intentie komt, hebben de dwarsliggers al veel minder kans om de sfeer te verpesten. Storend gedrag wordt dan gewoon genegeerd of met humor omgebogen.
Het duurt weer een jaar tot de volgende kerst, dus tijd genoeg om eens na te denken over familie tradities en intenties. Wat kun jij bijdragen aan de sfeer?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *