Tegengestelde visie.

Wie mij een beetje volgt weet dat ik al 2.5 jaar bezig ben om een gedenksteen/vlinderrots voor het nooit vergeten kind op de Koudummer begraafplaats te realiseren. Het is nu bijna zover dat de onthulling kan plaatsvinden.
In april had ik een gesprek met een ambtenaar van de gemeente en de begraafplaatsbeheerder. Op dat moment was het idee voor de gedenksteen een rots die uit drie keien zou bestaan. Ik vroeg nog of ik mijn eigen gang mocht gaan met  de steen. Dat was goed , zei de ambtenaar. Althans zo zit het in mijn geheugen maar het geheugen is niet altijd betrouwbaar.
In ieder geval voelde ik me vrij om de vorm te bepalen en ik kreeg welkome hulp van een vriendin die kunstenares is. De stenen zelf kwamen ook van haar. Ze kwamen bij mij thuis te liggen en er kwamen steeds meer bij. Op een dag kwam de vriendin met een prachtige ovale kei en vol passie vertelde ze me hoe zij het beeld nu voor zich zag. De kei symboliseerde voor haar de baarmoeder of een ei die aan nieuw leven refereert. Dit ei moest boven de rotspartij uitsteken op een voetstuk. Ze raakte me met haar enthousiasme , verbeelding en betrokkenheid bij het doel van de steen. Onze mannen zorgden vervolgens voor het voetstuk en voor het plaatsen van de rotspartij op de begraafplaats .
De beheerder had inmiddels een stuk grond daarvoor leeg gemaakt en de beplanting was besteld.
Toen de gedenksteen er in volle glorie stond hadden we alle vier de tranen in de ogen. We waren ontroerd en ontzettend blij dat het nu toch gelukt was.
Vanmorgen kwamen de ambtenaar en de beheerder  met mij bijeen rond de steen. En toen kreeg ik te horen dat ze vanuit de gemeente niet blij waren. Ik snapte het niet, tot ze zei : “Je hebt gezegd dat het drie stenen zouden worden en nu zijn het er vijf en één ervan zweeft ook nog eens in de lucht. Dit willen wij zo niet want zo hebben we het niet afgesproken”.
Er ontstond even kortsluiting in mijn hoofd. Ze suggereerde dus dat het beeld afgebroken moest worden.
Ik moest heel snel schakelen. Ineens flitste door mijn hoofd dat hier twee werelden met elkaar in botsing kwamen. De ambtenarij en de kunst.
De ambtenaar kent maar één manier om zijn werk te doen en dat is volgens de regeltjes. Dat is in veel gevallen ook zeker nodig. Als we allemaal maar doen en bouwen waar we zin in hebben dan komt het niet goed. En duidelijke regels zijn een houvast voor de ambtenaar maar ook voor de burger.  Maar helaas is er door al die regels en angst om buiten de lijnen te kleuren om vervolgens op je kop te krijgen, geen ruimte meer voor uitzonderingen. Geen ruimte voor een eerlijke discussie over verschillende invalshoeken.
Een kunstenaar daarentegen is iemand met een creatieve en vrije geest. Hij maakt iets puur vanuit zijn gevoel en is daarin niet aan regels gebonden. Het gemaakte is een gevoelsuiting en heeft symbolische waarde.
En daar stond ik dan, als bemiddelaar tussen kunst en regels.

En toen? Nou, toen nam mijn hart het over van mijn verstand. De tranen sprongen me in mijn ogen en vol vuur verdedigde ik de gedenksteen.
Ik geloof dat ik op het laatst geroepen heb dat ze het niet moesten wagen om hem af te breken want dan zou niet alleen ik gaan huilen maar wij alle vier die hier zo hard aan hadden gewerkt.
En toen was het even stil. De ambtenaar keek me aan en ik zag dat ik haar hart had geraakt. Ze zei: “Zoals jij het nu uitlegt, zo hebben wij er niet naar gekeken, maar ik begrijp nu de symboliek. Je had misschien wat eerder kunnen aan geven hoe het zou worden, maar het blijft nu zoals het is”.
Ik keek verdwaasd maar was opgelucht. De strenge regels waren per uitzondering niet meer van toepassing.Pas aan het eind van de dag was de adrenaline gezakt en kon ik er weer helder naar kijken. Ik voelde me een brug tussen twee haaks op elkaar staande visies.
Ik zou wensen dat het hart alle verschillen zou kunnen overbruggen maar dat zal wel een droom blijven. Vandaag maakte het ene hart het andere open en daar ben ik blij om.
Ik kijk uit naar vrijdag 2 november wanneer de onthulling plaatsvindt, want ook daar is hard aan gewerkt met uitvaart Fryslan en de uitvaartvereniging. Samen met een mooie club mensen gezorgd voor een prachtige gedenkplek. En uiteindelijk alle neuzen dezelfde kant uit.
DANKBAAR!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *