Suits.

Sinds een aantal weken kijk ik samen met mijn man elke avond naar een paar afleveringen van de serie “Suits” op netflix.
En sinds een week droom ik er elke nacht over. Ik word er vaak wakker van en vraag me dan af wat al die hectiec in mijn droom betekent. Ik kon er geen touw aan vast knopen , tot vanmorgen.
De serie gaat over een groot advocaten kantoor. Het schijnt een super populaire serie te zijn.
We volgen de levens van een paar top advocaten die azen op hun naam aan de muur van het kantoor. We volgen stagieres die zie zich kapot moeten werken om zich te bewijzen en secretaresses die zich het vuur uit de sloffen lopen om hun baan niet te verliezen.

De rechtzaken zijn me soms te ingewikkeld maar de menselijke verhoudingen boeien me enorm en dat is ook waarom ik er over begon te dromen. Zo is er Louis. een vijftiger, alleenstaand , veel vrouwelijke eigenschappen en een man die vast zit in de slachtofferrol. Wij zitten hier op het puntje van de bank als de man in beeld is. Hij speelt werkelijk fantastisch. Het ene moment krijg je diep medelijden met hem en het andere moment wil je hem wel wurgen.
Het is extreem gedrag wat we zien en pas vanmorgen snapte ik ineens de bedoeling van de uitgesproken karakters in de serie.

Als ik mijn clienten iets duidelijk wil maken gebruik ik vaak een verzonnen voorbeeld en dan in de overtreffende trap. Bijna altijd gaan dan de ogen open. Door de tegenstelling van gedrag bij Louis wordt het , voor mij althans, helder dat zijn gemene en achterbakse gedrag alles te maken heeft met het verbergen van zijn kwetsbaarheid. Elke keer als hij zich buitengesloten voelt of gekwetst door een collega, zoekt hij wraak om zijn pijn te maskeren. Het laat de oplettende kijker zien dat het gedrag dat een mens vertoont vaak een gevolg is van eigen pijn en frustratie ipv een bewuste daad om de ander kapot te maken. We zijn in serie vier dus we weten nog niet hoe het afloopt met Louis ,maar hij begint in ieder geval al te merken dat zijn gedrag niet oplevert wat hij beoogt.
Zo nu en dan komen er flash backs over het verleden van ieder en dat maakt duidelijk waar de oorzaak van hun gedrag ligt.

Er zijn meer karakters die ons het een en ander kunnen leren. Harvey is op het eerste oog een man die alleen maar wil winnen en die geen emoties toont. Vele vrouwen komen op zijn pad maar met niemand wil hij zich definitief verbinden. Prachtig om te zien hoe een zeer verliefde vriendin probeert om hem te openen. Ze gaat de machtstrijd aan en je weet bij voorbaat al dat de relatie gedoemd is te mislukken. Harvey bijt van zich af. Donna, zijn secretaresse is een prachtig mens . Het geweten van de zaak en zij is de enige persoon die vat heeft op hem. Ze houdt dan ook heel veel van hem. Harvey kan het aan omdat hij afstand houdt door hen als twee werknemers te blijven zien. Het kan niet missen dat ze elkaar gaan vinden maar dat proces van liefdevol de ander tot inzicht brengen vind ik ontroerend mooi.

Nou, deze column is dus een pleidooi voor een serie geworden, maar behalve deze serie is er natuurlijk van alles te bekijken. Het thema van de film moet je aanspreken en de schrijvers zullen in staat moeten zijn geweest er diepere lagen in aan te brengen, maar als je bij een film kunt voelen, lachen en huilen dan valt er ongetwijfeld voor jou iets uit te halen aan inzicht over jouw leven of over dat van mensen in het algemeen.
Wij kijken nog even verder, want het levert ook nog eens een goed gesprek tussen ons samen op.

De rode draad in het verhaal is Mike , die geen universteits bull van Harvard heeft maar wel in het geheim is aangenomen vanwege zijn hoge iq, zijn fotografisch geheugen , grote inzet en passie. Daarin komen we allemaal ons oordeel over diploma,s en iq tegen. Smullen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *