Luisteren naar je kind.

Naar aanleiding van een vader en een zoon die elkaar niet begrepen wil ik iets schrijven over opvoeden. Niet dat ik de wijsheid in pacht heb, maar inmiddels heb ik een ding wel begrepen over opvoeden en dat is het volgende:” Opvoeden begint met luisteren naar je kind”.
Een pasgeborene kan enkel huilen om iets gedaan te krijgen van z’n ouders. Zij proberen dan ook door goed naar de manier van huilen te luisteren, te ontdekken wat hun kindje nodig heeft.Maar ook letten ze op de lichaamstaal. In deze fase zijn ouders vaak nog goed afgestemd op de behoeften van hun kind. Als het de peuterfase aanbreekt krijgt het kind meer mogelijkheden om zich te uiten. Hij kan al eenvoudige zinnen spreken en ook met stampvoeten en huilen maakt hij duidelijk wat hij wil. Dit is tevens de fase waarin de eigen wil ontdekt en gebruikt wordt. En daar wordt het opvoeden meteen al een stuk moeilijker door.

Dat wat het kind wil strookt niet altijd met wat de ouders willen en de eerste conflicten ontstaan. Veel wordt nog vergoelijkt omdat het uit een een kindermondje allemaal nog zo schattig klinkt. Maar hoe ouder het kind wordt hoe duidelijker het eigen karakter van het kind zichtbaar wordt en hoe vaker het kan botsen met een van de ouders. En van goed luisteren is dan niet altijd meer sprake.
De ouders reageren vanuit hun eigen zijn, en eigen opvoeding. Dat betekent dus ook nog dat er twee meningen over opvoeding zijn. Veel ouders hebben bepaalde ideeen over wat zij belangrijk vinden voor hun kind. Als je het vraagt zeggen veel ouders in eerste instantie dat het geluk van het kind voorop staat. Ongetwijfeld is dat hun waarheid, maar vervolgens wordt dat geluk wel gelabeld. Ze denken dat hun kind gelukkig wordt als het sociaal is, veel vriendjes heeft, iets bijzonders kan, een goed opleiding krijgt(liefst zo hoog mogelijk) een goede baan, een mooi huis , een lieve echtgenoot enz. Onbewust bedenken ze van alles voor hun kinderen. Veelal zijn het dingen die ze zelf belangrijk vinden of die hen zelf niet gelukt zijn.
Als ik dan even aan mezelf denk, denk ik aan onze dochter die van havo naar gt niveau zakte. Ik begon haar te pushen dat ze haar best moest doen want met die havo kwam ze veel verder. Het deed haar niets, ze ging(gelukkig) haar eigen gang. Omdat ik in die periode in de opleiding zat, ging ik er al gauw over nadenken waarom ik zo reageerde. Ik was zelf ooit van havo naar mavo gegaan en had nu spijt dat ik niet beter mijn best had gedaan omdat ik graag psychologie had willen studeren. Daarna kon ik het loslaten. Ik had steeds niet geluisterd naar wat mijn kind wilde en hoe zij op dat moment in het leven stond. Mijn luisteren werd horen en ik ging gewoon door met het doordrukken van mijn eigen argumenten.
Kinderen willen heus wel praten. Ook pubers en jong volwassenen, maar hoe vaker er niet naar hen geluisterd is hoe vaker ze zich stilhouden en proberen om hun eigen gang te gaan. Het hangt af van de ruimte die ze krijgen om zich te ontwikkelen of ze ook echt hun eigen weg gaan volgen. Hoge druk van ouders zorgt er voor dat het kind de weg volgt die de ouders voor ogen hadden of dat dat het kind een compleet averechtse weg volgt alleen maar om dwars te liggen.(daartussen zit ook nog van alles)
Om echt te luisteren moet je als ouder soms je hoofd buigen, ook al denk je zeker te weten dat je het bij het goede eind hebt.  Proberen je verdediging te laten zakken en bedenken dat je dan niet de zwakkere bent maar de sterke. Met een open mind luisteren en proberen te begrijpen hoe jouw kind iets ziet of beleefd. Als het kind zich gekend voelt zal het ook bereid zijn om naar de argumenten en gevoelens van de ouders te luisteren.
Met de vader en de zoon kwam het weer goed, toen de vader de eerste stap zette.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *