Leven door de dood.

Het is eerste paasdag. Morgen is de familie brunch, vandaag is het stil,en ik zit te mijmeren over leven en dood.
De aanleiding is in eerste instantie de paasgedachte die voor mij inhoudt dat Jezus ons wilde laten weten dat de dood niet het einde is.
Maar daarna gaan mijn gedachten naar mijn ouders die er dit paasfeest voor het eerst allebei niet meer bij kunnen zijn. Het stemt me weemoedig.
Ik weet dat ze op een mooie plek zijn en dat is troostrijk, maar ik mis ze ook. De familie voelt ineens incompleet.
Toch voel ik ook dat we in deze formatie verder moeten en willen. Doorgeven wat we meekregen van hen. En daar hoort ook de warmte bij die een gezin en familie je kan geven. Ooit waren zij de verbindende factor nu moeten we zelf zorgen dat we verbonden blijven.
“Nu zeggen we vaarwel , er gaat iemand van ons heen. En al zijn we dan ook eenzaam, weet we zijn niet alleen.
Ondanks dat de bladeren vallen en tranen stromen over je gezicht. Troost je, de boom blijft groeien, groeien naar het licht”,
Dit is een stukje tekst van het lied “The family tree”,dat we afspeelden op het moment dat mijn vader overleed en later tijdens zijn uitvaart.
Ik denk dat hij om het hoekje keek in de kamer waar wij, zijn kinderen zaten te luisteren naar dit lied en dat hij zag dat het goed was. Hij kon met een gerust hart gaan.
Het overlijden van een dierbare brengt allerlei emoties met zich mee. Natuurlijk is er verdriet maar jaren geleden ontdekte ik ook iets anders.
Mijn hartsvriendin overleed op 42 jarige leeftijd. In de week voor de begrafenis was ik vrijwel steeds bij haar achtergebleven gezin en mijn emoties vlogen alle kanten op. Rauw verdriet, ongeloof en woede omdat ze me zo plotseling in de steek liet.
Twee dagen na de uitvaart stond er een weekendje weg gepland met mijn man. Hoewel ik eigenlijk vond dat het nu niet gepast was om te gaan, gingen we toch.
Het hele weekend staat me nog helder voor de geest. Ik huilde veel . In de straten van Maastricht kwam een sinterklaas optocht voorbij met een een fanfare die de bekende liedjes speelde. Uitgelaten kinderen en bonte kleuren trokken aan me voorbij terwijl ik achter een raam van een cafe zat met een kop koffie. Ik wist niet wat ik moest voelen. Beter gezegd, wat ik mocht voelen. Zoveel vrolijkheid en kleur terwijl ik zo veel verdriet voelde.
In de beslotenheid van onze hotelkamer klampte ik me als een drenkeling aan mijn man vast. Ik wilde wel in hem kruipen . Ik wilde voelen dat ik nog leefde. Dat intense gevoel van levend zijn kan ik zo weer oproepen. Juist door de dood van mijn vriendin , wilde ik leven.
En ook nu, nu ik mijn beide ouders heb verloren voel ik heel sterk dat ik wil leven , dat ik wil doen waarvoor ik denk dat ik hier gekomen ben,
zodat ik ooit , in een hopelijk verre toekomst zal kunnen zeggen dat het goed is. Dat ik naar huis kan omdat het hier klaar is . Ik heb mijn leven geleefd.
Ik zie nu het beeld voor me van mijn vader . Alvorens hij in slaap zou worden gebracht stonden wij ,kinderen, met zijn vieren om zijn bed en wuifden hem letterlijk uit. Hij lachte en stak zijn hand op. “Dag allemaal , dank jullie wel voor alles. Het was goed, mijn leven is klaar”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *