Jongvolwassen en de weg kwijt.

Afgelopen week kwam er er steeds iets voorbij dat te maken had met de problemen die jongvolwassenen tegenwoordig vaak hebben.
Zo sprak ik met een jongeman die vertelde dat hij een time out van school en stage nam, want hij wist het allemaal niet meer. Zijn zelfvertrouwen was tot het nulpunt gedaald, hij vertoonde uitstel gedrag en hij wist niet met wie hij erover moest praten.
Ik had met hem te doen. Ik vertelde hem over mijn generatie die geboren is in de jaren 60/70 .
Onze ouders zijn geboren vlak voor of in de oorlog en hebben meegeholpen aan de wederopbouw van ons land. Onze jeugd was al stukken beter dan die van hen qua wonen, werken voeding en zorg. Onze ouders gunden het ons maar leerden ons wel de waarde van geld en van hard werken, want ze wisten dat dat nodig was om vooruit te komen in het leven. We kregen stevige normen en waarden mee en in de meeste gezinnen was de kerkelijke leer een richtlijn voor het leven.
Toen wij kinderen kregen was de welvaart tot grote hoogte gestegen. We zagen het zelfs als doel in het leven om het in materieel opzicht goed voor elkaar te krijgen. Studeren was belangrijk, want dan was je verzekerd van een goede baan met een goed salaris en zou er een rijk en gelukkig leven in het verschiet liggen.

Onze kinderen konden in de meeste gevallen alles krijgen wat hun hartje begeerde en we vonden dat we hen niet de wet meer konden voorschrijven zoals dat bij ons nog vaak ging. Goedbedoeld lieten we onze kinderen zwemmen zonder bandjes. Ze mochten het lekker zelf uitzoeken en doen wat ze leuk vinden. Problemen losten wij voor ze op en we noemden dat beschermen. Lang sparen voor iets of gewoon niet kunnen krijgen was zielig. Maar door al het werken voor onze luxe zijn we denk ik vergeten dat een kind veel meer nodig heeft dan een i-pad of het nieuwste model spijkerbroek. We zijn vergeten ze weerbaar te maken ,vergeten hun te vertellen dat je moet werken voor je geld, vergeten dat als je al hun probemen oplost ze geen zelfvertrouwen krijgen en vergeten dat opvoeden veel tijd en energie kost. Dat je moet investeren in je kind en dat er soms tough love nodig is ipv conflictvermijding uit angst voor een boze bui van je kind.
Het kind ontbeert de veiligheid die grenzen hem zouden kunnen bieden. Grenzen stellen is iets anders dan dominantie. Grenzen geven aan tot waar het veilig is. Eemaal volwassen krijgt het alle ruimte om zijn veilige grenzen uit te breiden al naar gelang hij het aan kan.
We hebben onze kinderen gouden bergen beloofd en hen de hemel in geprezen. Maar sinds de crisis blijkt dat de economie helemaal niet zo goed draait als de regering ons wil doen geloven. De jongeren met een universitaire studie krijgen niet per definitie een baan met een hoog inkomen. Integendeel, de metsleaar die vroeger laag scoorde verdient nu de hoofdprijs. In het algemeen is het leven  niet alleen maar leuk en dan blijkt het kind daar helemaal niet tegen opgewasssen. Daar komt bij dat de social media hen wil laten geloven dat iedereen mooi en succesvol is en wie dat niet is,is een loser.
We hadden het zo goed met hen voor, maar in plaats van succesvol te zijn breekt het hen bij de handen af, hebben ze geen zelfvertrouwen en missen ze de zin van het leven. We weten dat vaak zelf ook niet en vinden het  al moeilijk genoeg om overeind te blijven in deze maatschappij van uiterlijk vertoon. Terwijl we in wezen bijna allemaal snakken naar andere waarden. Steeds meer mensen gaan daar gelukkig ook naar op zoek en er vindt dan ook zeker een omslag plaats . We gaan op zoek naar de waarden van het hart zoals verbinding ,passie en liefde na eeuwen de waarde van de materie hoog in het vaandel te hebben gehad. De mannelijke versus de vrouwelijke energie. Laten we daar samen met onze kinderen naar zoeken en daar uiteindelijk een balans in vinden.. Je kind niet in zijn eentje naar een hulpverlener sturen maar met het hele gezin rond de tafel.
Er valt zoveel winst te halen uit echte verbinding met je gezin. Je kind zal je intentie voelen ,je betrokkenheid. Onderzoek wat jij hebt meegekregen aan normen en waarden van huis uit en kijk naar wat je doorgeeft.
Als jij als ouder weet wie je bent , wat je wilt en wat je kunt dan sta je steviger in je schoenen en kun je je kind de leiding geven die het nodig heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *