Hooggevoeligheid reactie op column

Voordat je dit gaat lezen is het handig om eerst de column over hooggevoeligheid te lezen omdat het nu gaat over de reacties die ik daar op kreeg.
De meeste reacties die ik kreeg gaven aan dat men zich hier in kon herkennen, maar nog vaker dat ze hun kinderen er in herkenden. De mensen die reageerden waren vooral blij dat ik er iets over wilde zeggen want het blijkt toch een gevoelig onderwerp te zijn.
Een moeder schreef dat ze de laatste tijd vaker gesprekken opving bij het hek van de basisschool waarin ouders zeiden dat ze het zo jammer vinden dat er in dorpen zo weinig keus is in scholen. Ze misten bijvoorbeeld een montesori of zelfs vrije school. Daar stond je volgens mij vroeger niet bij stil, althans ik heb daar nooit over nagedacht toen mijn kinderen de basisschool bezochten. Blijkbaar kunnen we ons dus steeds minder vinden in het reguliere onderwijs waarin uitgegaan wordt van vastsomlijnde normen waar een kind aan moet voldoen.

Natuurlijk zijn er ook onderwijzers die met grote inzet wel rekening proberen te houden met de eigenheid van een kind maar over het algemeen zitten ze ook vast in het systeem van toetsen  en nog eens toetsen waar je kind staat op de grafieken waaraan de school moet voldoen.
Vandaag had ik nog een leuk gesprek met onze jongste van bijna 17. Hij doet mbo detailhandel en hij heeft sinds hij naar de middelbare school gaat een grote hekel alles wat met school te maken heeft. Hij zei dat de leraren  altijd menen dat alleen zij weten hoe het moet. Hij noemde als voorbeeld het leren omgaan met klanten. Je krijgt 1 manier voorgeschoteld en dat moet dan maar voor iedereen gelden. Maar ik ben friso, zei hij en ik doe het op mijn eigen manier! Waar onze oudste steeds meer leert hoe hij toch zijn eigenheid kan bewaren, wordt de jongste er vooral nog enkel dwars van.
Ik heb me voorgenomen dit met z’n mentor te bespreken en verder hoop ik dat leraren ,door het gedrag van kinderen, gaan nadenken over hun manier van lesgeven.
Zo schreef Marieke Sanders, (coach) die kinderen met hooggevoeligheid begeleidt en het zelf ook is, dat we niet moeten denken dat er met de nieuwetijdskinderen /hooggevoelige kinderen, iets mis is. Het zou juist een beroep moeten doen op ons om te luisteren en van daaruit veranderingen aan te brengen.
Voor mensen die zelf hooggevoelig zijn gaf ze me een aantal tips.
– Leer weer op jezelf vertrouwen. We voelen wel wat we nodig hebben maar luisteren er vaak niet(meer) naar. We passen ons dan maar aan anderen aan en worden er zelf doodmoe van.
– Leer grenzen stellen. Als je dat erg moeilijk vindt en niet kunt veranderen dan kan het goed zijn om daar hulp bij te zoeken. Meestal heeft het een diepgewortelde oorzaak.
– Leren je eigen energie zuiver te houden zodat je kunt voelen wat van jou is en wat van een ander. Dat betekent dat je moet leren luisteren naar je gevoel en lichaam om te weten hoe het met jezelf gaat.
– Jezelf opladen door bv in de natuur te wandelen , in de tuin te werken, zwemmen, creatief ofmuzikaal bezig te zijn enz.
Tot slot nog een reactie van iemand die graag wilde dat ik het positieve van hooggevoeligheid nog eens benadrukte. Het is  beslist een kwaliteit. De gevoeligheid laat je alles in het leven ten diepste voelen.
Mooi dingen als muziek ,kunst maar ook een knuffel van een dierbare kunnen je ontroeren en even los laten komen van al het andere. Verdriet bijvoorbeeld wordt net zo diep beleefd maar het is moeilijker om dit voluit te beleven dan iets moois. Toch hoort dit ook bij het leven en oprecht vedriet uiten zorgt voor verwerking en vaak ook voor troost van een ander. Juist hierin valt er nog veel te leren. We kunnen beginnen met onze kinderen daarin niet af te remmen maar hen leren dat dit gevoel er mag zijn. Dus niet meteen : “stil maar”roepen of de snoeppot aanbieden als troost. Sommige ouders zullen dan ontdekken hoe moeilijk ze het vinden om verdriet aan te zien. Het duidt natuurlijk op onze eigen onmacht in dit stuk.
Tot zover de reacties. ik heb niet alles meegnomen omdat het stuk daar te kort voor is. Reageren mag nog steeds, want ik leer graag van anderen en het houdt de discussie over dit onderwerp op gang.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *