Hoe verder van je af, hoe sneller je oordeelt.

Ik kom wel eens met mensen in aanraking die gedrag vertonen dat ik bepaald niet leuk vind. In mijn hoofd komt er in eerste instantie meteen een oordeel daarover naar boven. “Wat een kreng”, Wat een negatieveling”, “Wat een klager” enzovoort. Meestal laat ik dat ook meteen weer los als ik verder niets met hen te maken heb. Maar steeds vaker denk ik er later nog eens over na. Ik weet inmiddels dat wanneer deze mensen zich zouden aandienen bij mij voor therapie dat ik dan met heel andere ogen naar ze zou gaan kijken. Want achter elk gedrag zit een verhaal. Dat wil niet zeggen dat ik alles waar mensen mij of andere mensen mee kwetsen zomaar goedkeur omdat het een oorzaak heeft. Het gaat erom ,dat elkaar en beetje proberen te begrijpen, conflicten kan vermijden. En wanneer iedereen blijft hangen in oordelen er nooit vrede zal zijn.
Oordelen over een ander zegt vaak ook veel over jezelf. Iets wat jij jezelf niet toestaat, bijvoorbeeld eens lekker uit de band springen, keur je af in de ander die in jouw ogen losbandig gedrag vertoont.
Iemand die de dingen doet die jij graag wilt maar niet durft zal veroordeelt worden tot bijvoorbeeld aandachtstrekker of opschepper.

Oordelen over anderen gaat sneller en heftiger als het gaat over mensen die je niet persoonlijk kent of over een grote groep mensen.
Zoals ik hierboven al schreef, als je iemand beter leert kennen en je verdiept je in die persoon , krijg je vaak een heel andere kijk op het gedrag dat je afkeurde. De klager, blijkt misschien heel veel meegemaakt te hebben en is daarin nooit gesteund door ouders of familie. Het klagen is nog steeds storend waarschijnlijk, maar je zult er milder naar kijken of je snijdt het gedrag op een vriendelijke manier aan met de vraag hoe het toch komt dat hij/zij het zo moeilijk vind om actie te ondernemen in plaats te blijven hangen in het gevoel slachtoffer te zijn.

Kortgeleden was ik met mijn man in de Oekraïne. Er wonen vrienden die ons in een paar dagen tijd veel van een deeltje van het land lieten zien en veel vertelden over de geschiedenis en het volk. In de tijd dat er hier een referendum gaande was over de associatieovereenkomst tussen EU en oekraïne, waren de oordelen over dit land niet van de lucht. Iedereen had blijkbaar wel gehoord over de corruptie daar en met deze luttele informatie werd een scherpe mening in elkaar geflanst. Ik had zelf ook geen idee of ik voor of tegen moest stemmen. Ik realiseerde me toen ik daar was, hoe makkelijk we oordelen over mensen die we niet kennen. Pas als ze dichtbij komen, je hen in hun gezicht kijkt en een keer echt naar ze luistert , realiseer je je dat je mening eigenlijk nergens op gebaseerd is.
Wij hoorden nu over de geschiedenis van de communistische tijd en over de corrupte leiders. De armoede en de machteloosheid, waardoor de corruptie (niet goed te praten!) in een ander daglicht kwam. In wezen wil ieder mens hetzelfde. Vrijheid, Vrede en een goede toekomst voor hun eventuele kinderen.

Als je een oordeel velt over iemand in wie jij je nauwelijks verdiept hebt, denk dan eens aan iets van je eigen gedrag of manier van leven en stel je dan voor dat daar klakkeloos en vernietigend over wordt geoordeeld.
Hoe voelt dat? En als iemand je zijn oordeel voor de voeten werpt, heb jij dan nog zin om te vertellen hoe het komt dat je zo doet/leeft?
Met een beetje meer begrip en minder oordelen maken we een grote stap richting vrede. Wil je de wereld mooier maken? Begin dan bij jezelf.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *