Het belang van aanraking.

Dat het belangrijk is voor baby’s om aangeraakt en geknuffeld te worden weet denk ik iedereen wel. En wie kinderen heeft weet ook hoe heerlijk het is om dat te doen. (uitzonderingen daargelaten). Het gaat ook vanzelf. Baby’s nodigen uit tot aanraken. Zowel de baby als de ouder zelf vaart er wel bij.
Als kinderen ouder worden veranderd er iets. Gaandeweg wordt er minder geknuffeld. Ouders willen er vaak langer mee doorgaan dan het kind zelf.
De kus bij het schoolplein wordt niet meer geaccepteerd want daar voelt het zich te groot voor en het naar bed brengen stopt als het kind ook dat zelf wel regelt. Pubers willen binnenshuis nog wel een knuffel accepteren maar uiteindelijk worden ze zelfstandig en blijft er weinig meer over van het geknuffel van vroeger. Dit lijkt mij de normale gang van zaken omdat een kind zich los moet maken van zijn ouders en meestal vindt het op een gegeven moment een partner die het liefdevol aanraken grotendeels overneemt.
Maar dan lees ik in een tijdschrift dat er knuffeltherapeuten bestaan en dat ze blijkbaar nodig zijn. Ergens weet ik dat wel , maar toch vind ik het triest om te lezen dat mensen moeten betalen om te worden aangeraakt. Om zich even geborgen te willen voelen. Er komen mensen van allerlei leeftijden en ook mensen die wel een partner hebben maar desondanks de aanraking missen.
In verzorgingstehuizen zitten veel mensen die behalve tijdens de wasbeurt, functioneel worden aangeraakt, verder verstoken blijven van liefdevolle streling omdat er nauwelijks meer bezoek komt of omdat de bezoekers/familie niet bij machte zijn om het te doen.
Spontaan iemand aanraken of omhelzen is voor veel mensen moeilijk. Daar zijn verschillende redenen voor. Je hebt het van huis uit bijvoorbeeld niet geleerd of je hebt iets meegemaakt waardoor het vervelend voelt als iemand te dichtbij komt. Als je het zelf moeilijk vindt om aangeraakt te worden dan zul je het ook niet snel bij een ander doen.
Alleenstaanden redden zich vaak prima in het leven, maar velen geven aan dat ze juist die arm om hun schouder zo missen. Ieder mens heeft het dus nodig om aangeraakt te worden, zich geborgen en veilig te voelen. Het geeft je het gevoel er niet alleen voor te staan en dat je er als mens mag zijn. Dat je moeite waard bent om van te worden gehouden. Natuurlijk kun je dat in woorden en daden ook duidelijk maken aan elkaar, maar aanraken is zoveel meer. Dan zijn er geen woorden nodig.
Lang vond ik het moeilijk om me aan liefdevolle aanraking over te geven. Ik kon onbewust niet geloven dat ik het verdiende of dat ik daar vast iets voor terug moest doen.
Knuffels geven in het openbaar vond ik nog moeilijker. Ik voelde een hoge drempel. Thuis werd er na de kleutertijd niet meer geknuffeld.
Er veranderde pas iets toen onze dochter zei dat ze vaker geknuffeld wilde worden. Ik vertelde haar hoe moeilijk ik dat vond , ondanks dat ik veel van haar houd en het graag zou willen geven. Toen ze kind was ging het vanzelf. Ik denk dat er toen geen angst voor afwijzing was. We spraken af dat ze er gewoon om zou vragen en dat ze me mijn houterigheid maar moest vergeven.
Het gaat inmiddels veel makkelijker, maar ik moet toegeven dat ze nog steeds spontaner is dan ik.
Aanraken en strelen is veel intiemer dan sex. Er wordt bij enkel aanraken veel meer gedeeld. Het komt heel dichtbij¬†en daardoor voel je je heel kwetsbaar. Er spelen vragen mee als: “Kun je het ontvangen, kan de ander het geven en neemt hij/zij de tijd voor je, wordt er iets terug verwacht of schaam je je voor je eigen lichaam”?
Mijn conclusie is dat iedereen in principe aanraking nodig heeft maar dat het geven of ontvangen er van een complexere zaak is dan het op het eerste gezicht lijkt.
Was het maar zo simpel als bij onze oude kat. Die eist aanraking. Het liefst van mijn man , maar verder van iedereen die zijn pad kruist. En hij geniet er van. Het gekke is, dat ook al geeft hij niets terug, wij het allemaal fijn vinden om hem te geven waar hij om vraagt.
Dat is bij mensen toch anders. We willen best geven, maar uiteindelijk willen we er ook iets voor terug. En toch, als je echt belangeloos geeft, komt het op een keer naar je terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *