Emotionele lagen.

Een vriendin van mij verteld me regelmatig dat ze een heerlijk potje heeft gehuild. En stiekem ben ik dan een beetje jaloers.
Ik kan maar moeilijk bij mijn tranen komen, maar bij boosheid des te beter.
Op haar beurt zou zij graag makkelijker bij boosheid kunnen komen maar dat is voor haar nu juist weer moeilijk.
De meeste mensen hebben voor een van deze beide emoties een onbewuste voorkeur, maar er zijn er ook die beide moeilijk kunnen tonen.
Over de oorzaak hiervan ga ik het nu niet hebben.
Ik wil graag iets zeggen over de overeenkomst tussen beide emoties . Ze lijken ver van elkaar verwijderd maar hebben soms dezelfde onderliggende lading.
Als iemand bij mij in de stoel ligt en we halen een bepaalde situatie die emoties oproept naar boven, vraag ik altijd om deze volledig te voelen. Net zolang tot hij verdwijnt en er iets anders voor in de plaats komt.
Zo kan het gebeuren dat iemand die zich eerst heel verdrietig voelt vervolgens door een laag van machteloosheid gaat. Als ook hier doorheen wordt gegaan dan blijkt er ineens angst te voorschijn te komen. En daar weer onder kan er boosheid gevoeld worden.
De emotieonele lagen zijn per situatie en per persoon verschillend maar het geeft aan dat de eerst gevoelde laag meestal niet de oorspronkelijke emotie is.
Onder verdriet kan dus boosheid zitten . Omdat dit als kind niet geuit kon worden is er een andere emotie naar voren geschoven die wel hanteerbaar bleek.
Is de eerste emotie boosheid dan kan het heel goed zijn dat daaronder verdriet schuilt.
Ik leefde altijd vanuit de gedachte dat ik sterk moest zijn en dan is er geen plaats voor kwetsbaarheid. Verdriet maakte me kwetsbaar terwijl boosheid me overeind hield. Boosheid kun je op de ander richten en daardoor hoef je je eigen kwetsbaarheid niet te voelen.
Inmiddels durf ik me veel kwetsbaarder op te stellen naar mensen die ik vertrouw maar boosheid zal in moeilijke situaties altijd als eerste naar boven komen. Omdat ik me er van  bewust ben hoe dit voor mij werkt kan ik als ik ben afgekoeld onderzoeken wat er onder die boosheid zit.
Meestal teleurstelling maar ook onzekerheid of verdriet.
Blijven hangen in de boosheid levert niets op. Indien ik het ook nog eens afreageer op de in mijn ogen schuldige, veroorzaak ik ruzie.
De boosheid eerst onderzoeken en vervolgens die boosheid op een constructieve manier gebruiken helpt wel. Want de boosheid geeft aan dat ik gekwetst ben . Dat voelen moet ik mezelf eerst toe staan. En soms is het goed om uit te spreken dat de ander me pijn gedaan heeft maar dan zonder geschreeuw en een beschuldigende vinger. De boosheid wordt dan een kracht om op een goede manier voor mezelf op te komen.
Huilen en verdrietig zijn is om de juiste redenen is heel normaal en goed. Bijvoorbeeld bij verlies van een dierbare. Maar huilen omdat je gekwetst bent en daar verder niets mee doen draagt het risico in zich dat je je slachtoffer blijft voelen van de ander. Als je in dit geval verder zou voelen/kijken en je zou bij je boosheid kunnen komen dan kun je het , net als hierboven beschreven, gebruiken om aan te geven waarom je je zo verdrietig voelt door het gedrag van de ander.
Kort gezegd is de zichtbare emotie bij mensen niet altijd de emotie die onbewust gevoeld wordt, maar de ander reageert wel op datgeen wat jij laat zien. En de vraag is of je dan krijgt wat je werkelijk nodig hebt.
Het is zeker de moeite waard om eens stil te staan bij de emotie die bij jou meestal op de voorgrond ligt. En al blijft het een valkuil er valt zeker iets in te veranderen. En verandering begint bij bewustwording.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *