Eert uw vader en uw moeder.

Als ik mijn cliënten vraag hoe ze in het kort hun jeugd zouden willen beschrijven, dan krijg ik vaak te horen dat het goed was. Bij ernstige gebeurtenissen zegt men dit natuurlijk niet. Hoe ze zich nu voelen heeft voor sommigen ook niets te maken met ervaringen uit het verleden. Maar als we aan de aan de slag gaan met de problemen  van nu blijkt dat het toch anders ligt. En daarvoor hoef je geen trauma’s te hebben door mishandeling , verwaarlozing of verlies.
Je jeugd heeft je hoe dan ook gevormd tot de persoon die je nu bent. Je ouders zijn een product van hun eigen opvoeding en zij geven hun normen en waarden door aan hun kind. Zaken die zij moeilijk vinden zullen ook in de opvoeding van hun eigen kinderen omzeild worden of zullen voor problemen zorgen. Heeft de moeder als kind veel verantwoordelijkheid moeten dragen dan zal ze dit haar kinderen ook leren of juist het tegenovergestelde doen en hen alles uit de weg nemen. Mocht de vader nooit zijn eigen mening geven dan zal hij zijn kind ook kort houden of juist alles accepteren wat het kind maar zegt of wil. Een kind wordt met een bepaalde karakter aanleg geboren en daardoor zal elk kind anders op zijn opvoeding reageren. Dit zijn slechts een paar voorbeelden (kort door de bocht)die laten zien dat de ouders een voorbeeld zijn voor kinderen als het gaat om hoe je leeft en met andere mensen om gaat.
Pas in de volwassenheid merk je dat bepaald gedrag voor jou niet werkt en moeilijkheden in relaties veroorzaakt. Dan wordt het tijd om te onderzoeken welk gedrag is aangeleerd en wat nu nog bij jou eigen zijn aansluit. Komt iemand daar zelf niet uit dan kan er gekozen worden voor  hulp van een therapeut of psycholoog.
Om terug te komen op het begin; Dat de jeugd vaak als goed wordt omschreven kan een oorzaak hebben die terug te voeren is op de titel van dit stukje. Eert uw vader en uw moeder is een tekst uit de bijbel en als je christelijk bent opgevoed dan herken je  het wel. Maar ook zonder deze regel zullen de meeste mensen het gevoel erachter herkennen. Namelijk dat je geen openlijke  kritiek op je ouders mag hebben . Ze bedoelen het tenslotte toch goed?
In geval van ernstige problemen in de jeugd zal er op een gegeven moment vaak wel kritiek geuit worden maar dat is eigenlijk altijd bedoeld om erkend te worden in je gevoel en om de relatie met de ouders juist weer goed te krijgen want van baby af aan zal een kind de liefde van zijn ouders willen krijgen en behouden. Vertellen over de dingen die je niet fijn vond aan je ouders of aangeven waarin je tekort bent gekomen ligt dus heel gevoelig. Daarom vertel ik vaak dat het in de therapie niet gaat om verwijten en ook zal ik nooit vragen om in een gesprek met de ouders je gal maar eens te spugen. Het gaat er enkel om wat het gedrag van je ouders met jou gevoel heeft gedaan als kind. Pijn , woede teleurstelling enz. die je als niet kind niet kon of mocht uitten, mag nu naar boven komen en verwerkt worden. Je zult dan ontdekken dat je de manier waarop je er toen mee omging, nu nog steeds aan de orde is. Je denkt soms dat het je volwassen ik is die reageert op een situatie maar vaak is ‘t het  gekwetste kind in jou dat van zich laat horen.Het mooie is dat wanneer men oude pijn verwerkt , de band met de ouders anders of zelfs beter wordt omdat je het gemiste niet meer van hen nodig hebt. De verhouding wordt zuiverder.
Je ouders eren is dan niet langer een plicht maar eerlijk gevoel vanuit begrip.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *