Een veel gehoorde klacht

Mijn werk bestaat voor het grootste gedeelte uit luisteren. Luisteren naar wat er gezegd wordt en luisteren naar signalen van het lichaam. En ik merk dat het ook voor de  client het allerbelangrijkste is in de therapie. “Heerlijk dit uur alleen voor mij”, hoor ik dan. De behoefte aan een luisterend oor kennen we allemaal, maar om dat oor te vinden is een ander verhaal. Er wordt veel geklaagd over gebrek aan aandacht van de ander. Men heeft geen tijd, begint al snel over zijn eigen verhaal , wendt de ogen geregeld af of veegt tranen en ander zichtbaar gevoel al snel van tafel.Waarom is oprecht en zonder haast luisteren zo moeilijk?
Het kost inderdaad iets van je tijd en voor velen is tijd een schaarste maar dat is niet alleen de reden. We komen denk ik veel van ons zelf tegen in het verhaal van de ander en we reageren daar op dezelfde manier op als op ons zelf. Hebben we geleerd dat huilen voor watjes is dan zal het huilen van de ander ons irriteren. Zijn we altijd gehaast dan zullen we ongeduld voelen en als ons geleerd is dat woede niet mag omdat het onbeheerst gedrag is, dan zullen we de ander snel proberen te kalmeren. Voelen we ons altijd maar verantwoordelijk voor het leed van de ander dan willen we het probleem oplossen en voelen we ongeduld als dat niet lukt.
Het gekke is dat mensen die graag veel zelf aan het woord zijn, zelf slecht kunnen luisteren. Hoe dat komt weet ik eigenlijk niet. Het tegenovergestelde is begrijpelijker. Iemand die alleen maar luistert naar anderen doet dit vaak  met de onbewuste hoop dit zelf terug te krijgen. Maar als je zelf niets deelt van jouw gevoelens en gedachten, dan  zal dat maar zelden gebeuren.
Een enkeling luistert graag omdat hij/zij op die manier zelf buiten schot blijft en zo niets van zichzelf hoeft prijs te geven.
Het zou fijn zijn als we allemaal ons eigen luistergedrag eens onder de loep namen. Hoe vaak neem jij de tijd om echte aandacht te geven zonder meteen je eigen verhaal erdoorheen te mengen? En wat doet het met jou als de ander gaat huilen? Mag de ander zijn boosheid tonen? Durf je de ander aan te kijken?
Stel jezelf deze vragen eens voordat je gaat klagen dat niemand naar je luistert. Maar denk ook aan hoe jij je verhaal overbrengt aan anderen. ben je langdraderig, zeurderig of juist heel kort door de bocht door enkel feiten te benoemen zonder zichtbaar gevoel?
Je leert zo ook nog eens iets over jezelf. Wat zou het fijn zijn als we allemaal wat vaker het gevoel hebben bij de ander terecht te kunnen met ons verhaal.
Luisteren lijkt passief maar is dat niet. Als je actief luistert komt de ander bij je binnen maar ontdek je ook in je reactie wat het verhaal van de ander met jou zelf doet.
Mensen hebben mensen nodig om te leren over zichzelf en luisteren naar elkaar is daarin een belangrijk onderdeel.

2 gedachten over “Een veel gehoorde klacht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *