Een kind met een stempeltje.

Bij uitzondering behandel ik zo nu en dan nog jonge kinderen. Zo ook vanmorgen. Een meisje van 9 die het moeilijk heeft op school door pestgedrag van klasgenootjes. Zelden heb ik een kind zo goed horen verwoorden wat haar probleem is. En dat ze daarbij ook nog zelfkennis aan de dag legde vond ik helemaal bijzonder. Een goed gesprek en een healing hebben haar voor de komende weken weer even op weg geholpen. Ze redt het wel!
Eenmaal terug in mijn eigen huis kwam voor de zoveelste keer dezelfde gedachte bij mij naar boven.Je kunt niet alle gedrag op een verkregen stempeltje verhalen.
Dit meisje zou een stempeltje hooggevoelig kunnen krijgen , maar kreeg na een test te horen dat ze zeer intelligent is. Dat wisten de ouders al, maar de problemen op school veranderden er niet door.
Een diagnose als hooggevoelig, adhd, pdd-nos enz zou inzicht moeten geven in het gedrag van het kind maar in de praktijk valt het tegen. Ik denk dat het komt doordat een kind gezien wordt als zijnde de diagnose. Onze oudste zoon kreeg de diagnose Adhd toen hij 9 jaar was. Op dat moment was ik er blij mee want ik leek de enige te zijn die zag dat zijn gedrag nogal verschilde van bv klasgenootjes. Ik kreeg handvatten om met hem om te gaan en daar hadden we allebei baat bij.Structuur was het belangrijkste.
Maar het eerste jaar nadat hij dit stempeltje kreeg betrapte ik mij erop dat ik alle gedrag wat mij niet aanstond op  de adhd schoof. Ik zag hem niet meer als een mens met allerlei verschillende eigenschappen, nee ik zag een adhd-er.
Ik kwam op tijd bij zinnen. Hij had angsten voor van alles en nog wat. in plaats van te denken ;” daar kan hij ook niks aan doen, dat hoort bij de adhd”, begon ik hem te helpen door zijn angsten heen te komen. Hij mocht zijn wie hij is, maar moest leren zich in de wereld te redden. En die wereld is niet altijd makkelijk. Er wordt zeker weinig tot geen rekening gehouden met anders zijn. Je kind moet dus leren met zichzelf en zijn eigenschappen om te gaan zodat hij in zijn kracht leert te staan. Betuttelen en de nadruk leggen op de kwetsbaarheid van je kind kan leiden tot slachtoffergedrag met het risico om gepest te worden.
Het zou mooi zijn als we ooit elkaar allemaal in onze waarde laten en dat kinderen die anders zijn niet meer worden buitengesloten, maar tot het zover is zullen we onze  kinderen weerbaar moeten maken .
Hooggevoeligheid is een stempeltje dat tegenwoordig op veel kinderen geplakt wordt. In mijn jeugd bestond het word nog niet, anders had ik het zeker ook gekregen. Soms zijn ouders er zelfs trots op. Ze zien het als heel bijzonder en benadrukken de zgn bijzonderheid bij het kind. Het kind weet op een gegeven moment niet beter dan hij hooggevoelig IS.
Zo jammer! Een kind is veel meer dan alleen dat. Elk kind heeft zijn eigen karakter en bijbehorende eigenschappen. Een compleet plaatje. En elk kind heeft ook zijn eigen moeilijkheden in de omgang met ouders, klasgenootjes en anderen. Als je deze kinderen wilt helpen, kun je in je achterhoofd het stempeltje meenemen, maar verder is het van belang om naar het kind als uniek te kijken. Hoe gaat hij met het probleem om , hoe reageert hij op klasgenootjes en hoe is de band met de ouders. Heel veel aspecten dus om rekening mee te houden. Luister goed naar het kind , kijk naar de lichaamstaal en laat het woord moeten uit je verhaal want daar kan geen enkele kind tegen. Het meisje van vanmorgen zei, dat al heel veel mensen hadden gezegd hoe het moest, en dat ze het wel probeerde  maar het toch niet kon. Het was dus zaak haar uit te leggen hoe dat nou komt.
Het voert te ver om dat hier uit te leggen maar ze was blij dat het niet aan haar hoofd lag dat het wel anders wilde doen.
Als besluit, zolang een stempeltje wat meer inzicht geeft is het prima maar verlies nooit het geheel van het kind uit het oog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *