Discriminatie en slachtoffer gevoel.

“Black lives matter”, wie heeft er nog niet van gehoord? De media besteed er veel aandacht aan. Eindelijk een podium voor al onze donker gekleurde medemensen om zich te laten horen over racisme en wat dat met hen doet en deed.
De geschiedenis van de slavernij wordt erbij gehaald en er worden excuses gevraagd voor deze vreselijke praktijken in het verleden.
Dit deel van wat ze willen, begrijp ik niet.
Ik ga er vanuit dat ik verantwoordelijk ben voor wat ik zelf doe en deed. Mijn voorouders waren dat voor hun daden. Ik was er nog niet eens, laat staan dat ik medeplichtig was aan de eventuele fouten die zij maakten.
Nu wordt de geschiedenis erbij gehaald om de pijn van nu kracht bij te zetten. Je kunt de geschiedenis niet over doen, alleen het in de toekomst anders proberen te doen.

De discussie over discriminatie spitst zich op dit moment toe op mensen met een donkere huidskleur. Maar er is in de wereld zoveel meer aan de hand als het op discrimineren aan komt. En eigenlijk gaat het allemaal om hetzelfde gevoel. Het gevoel niet te voldoen aan de norm die door een grotere groep mensen is gesteld. Mensen die zich op een bepaald vlak superieur wanen boven anderen. Het kan gaan om mensen met een donkere huidskleur zijn maar ook om mensen die volgens de heersende mode te dik zijn, om mensen die joods zijn, om mensen die geen hoge opleiding hebben gevolgd, om boeren omdat ze boers zijn, om vrouwen omdat ze ondergeschikt aan de man worden gezien enzovoort.
Ik denk dat het grootste deel van de mensheid ooit wel eens het gevoel heeft gehad te worden buitengesloten, gepest of erger, mishandeld omdat de groep of iemand met macht heeft bedacht dat je niet deugde.
Kinderen die gepest zijn en worden, zijn vaak alleenstaand in hun pijn. Ze vormen geen groep en gaan niet protesteren op het malieveld.
Ze moeten het met of zonder hulp zelf maar oplossen.
Anderen, zoals de vrouwen verenigden zich in het begin van de vorige eeuw wel en nog steeds zijn er groepen vrouwen die opkomen voor hun rechten.
Sommige mensen die zich buitengesloten voelen om hoe ze eruitzien of om hun zogenaamd vreemde ideeën over het leven , zoeken in hun eentje de openbaarheid en het kan dan gebeuren dat het opvalt bij een redactie van een krant of tijdschrift en dat de vlek zich verspreidt en er steeds meer aandacht komt voor deze groep buitengesloten mensen.

Helpt het om je te laten horen? Jazeker. Als groep w.s meer en sneller dan wanneer je alleen opereert. Black lives matters heeft door hun acties de discussie op gang geholpen en dat is goed. Ieder voor zich denkt er nu op zijn minst over na en vraagt zichzelf ook af in hoeverre hij zich aan discriminatie van donker gekleurde mensen bezondigd.
Maar of discriminatie nu echt zal verdwijnen op deze manier? Dat denk ik niet. Het is de manier waarop er nu een beroep op de witte mens wordt gedaan. We worden allemaal opgezadeld met een schuldgevoel, ook al hebben we nog nooit iets tegen anders gekleurden gehad.
De groep die zich nu laat horen heeft vast en zeker veel leed meegemaakt en zich vaak alleen gevoeld . Ze waren en zijn in hun gevoel slachtoffer van de grotere groep witte mensen.
En daar draait voor mij dit alles om. Het gevoel slachtoffer te zijn.
Ieder mens voelt zich bij tijd en wijle slachtoffer. Van zijn opvoeding bijvoorbeeld. Heel begrijpelijk als je bijvoorbeeld opgroeide in een gezin waar fysiek geweld normaal was.
Maar ook buiten het gezin , op school , op je werk, en in het verenigingsleven kun je mensen treffen die je pesten , mishandelen, buitensluiten of kleineren om wat voor reden dan ook.
Als je er niets tegen kunt doen dan voel je je slachtoffer.

Maar juist dat gevoel van slachtoffer zijn gaat je in de weg zitten op weg naar heling en verandering. Als je er in blijft hangen, wat op zich heel begrijpelijk is, dan blijf je de schuld altijd alleen buiten jezelf zoeken.
Die ander kan nog zo fout zitten, maar die gaat niet anders handelen omdat jij dat wilt afdwingen. Hij verandert ook niet als jij je woede over hem heen gooit, want dat is olie op vuur.
Denk aan de zwartepieten discussie die verhardt is, waar boosheid de boventoon voert en van een oplossing geen sprake is.

Om iets te veranderen aan wat voor vorm van discriminatie dan ook moeten er patronen worden doorbroken. Patronen die misschien wel eeuwen lang door de mensheid liepen.
En een patroon veranderen kost tijd . Daar gaan vaak nog wel een paar generaties overheen voordat de verandering zichtbaar wordt. Kijk naar de rechten van vrouw.
Die verandering begint bij zelfonderzoek naar je eigen slachtoffergevoel.
Vaak ontdek je dan ook dat het gevoel ergens slachtoffer van te zijn ook al bij je ouders en grootouders speelde. Het wordt doorgegeven en wacht op het moment dat iemand de moed heeft het te doorbreken.
Iemand die gaat begrijpen dat het een keus is om in je gevoel te blijven hangen of om te dealen met dat gevoel en het vervolgens los te laten.
Er zijn genoeg voorbeelden van mensen die weinig merken van discriminatie of er in ieder geval hun leven niet door laten beïnvloeden.
Wat je uitstraalt komt naar je terug. Als je bij voorbaat al met opgestoken zeilen de ander tegemoet komt met de verwachting dat je toch onaardig of erger, behandeld zult worden of al uitstraalt “pak mij maar”, dan is de kans groot dat dat ook werkelijk gaat gebeuren.
Als je leeft vanuit het gevoel dat je goed bent zoals je bent en er zelf dus geen probleem van maakt dat je zwart, wit, geel, dik, dun, slim of minder slim bent , dan accepteert de ander je vaak ook. Behandeld iemand je wel vervelend dat kun je zien en begrijpen dat die ander een probleem heeft en kun je ook op een goede manier duidelijk maken dat zijn of haar gedrag niet acceptabel is.

Ik heb het gevoel dat we leven in een tijd dat we worden gedwongen om zelf verantwoordelijk te worden. Om de slachtofferrol te (h)erkennen en leren los te laten.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *