De wisselwerking tussen jouw angst en je kind.

Om me heen zie ik mensen die bang zijn om ziek te worden of die bang zijn een ander te besmetten met het Corona virus.
Ik zie het in gedrag en in de blik in iemands ogen. Deze column gaat over het overbrengen van angst op je kind.
Een cliënt van mij vertelde dat zijn zoon van 8 jaar oud zo slecht sliep en steeds aangaf dat hij bang is om zijn familie kwijt te raken aan het Corona virus. Ik vroeg de vader of hij ook angst voelde.
“Ja, maar dat stop ik weg”, zei hij “en ik ben een beetje streng naar mijn zoon want hij moet slapen. Hij is doodmoe van te weinig slaap”.
“Waar ben je bang voor “, vroeg ik.
“Bang om op de ic te belanden en zonder mijn familie dood te gaan”.
Door die laatste opmerking kwamen we al dichter in de buurt van de werkelijke reden van zijn angst en ik verzocht hem in de stoel plaats te nemen om te gaan onderzoeken wat er aan ten grondslag lag.
Het overlijden van zijn lievelings oma kwam naar boven.
Hij zag zichzelf als kleine jongen en wist precies op welk tijdstip het was dat het bericht van haar overlijden per telefoon werd gemeldt. Hij zag zichzelf bij zijn moeder op schoot huilend van verdriet. Toen hij daardoor heen ging kwam de boosheid. Oma bleek ziek te zijn geweest maar dit was hem niet verteld en nu had hij geen afscheid kunnen nemen.
Hier kwam dus de angst vandaan om te sterven zonder afscheid van zijn gezin te kunnen nemen. Ik liet hem het gesprek aangaan met zijn zoon om hem te vertellen wat hij zou moeten weten als hij onverwachts bij hem vandaan zou moeten. Dat gaf vrede in zijn hart.
Daarna kwam zijn overleden oma langs. En de strekking van dit bezoek was dat er geen lijfelijk afscheid was geweest maar dat het ook niet nodig was geweest.
Hij zat in haar hart en het leven stopt niet na de aardse dood. Ze knuffelden en het was goed.

Deze vader zei dus tegen zijn kind dat hij niet bang moest zijn, maar eigenlijk zei het tegen zichzelf. Hij mocht zijn eigen angst niet voelen.
Bewust dacht de vader bang te zijn om ziek te worden , maar onbewust was hij bang om te gaan zonder afscheid en zonder te weten of zijn zoon wel wist dat hij veel van hem houdt ondanks dat hij net als elke vader wel eens dingen doet of zegt waar hij later spijt van heeft.
Het kind reageerde dus op de onuitgesproken angst van zijn vader en misschien ook op die van zijn moeder.
Je kunt tegen je kind zeggen dat er niets is om bang voor te zijn en dat alles goed komt, maar als je onbewust iets heel anders uitzendt zal een kind dit oppikken en met name hooggevoelige kinderen kunnen hier heel veel last van hebben. Ze hebben behoefte aan eerlijkheid . Je hoeft niet heel diep op je angsten in te gaan en op die manier nog meer angst te zaaien , maar je kunt wel eerlijk zeggen dat je soms ook bang bent en dat dat menselijk is.

In ieder mens leeft angst. Vaak lang geleden veroorzaakt en niet meer bewust aanwezig. De geest gaat dan projecteren op iets waardoor de angst die je voelt reëel lijkt. En omdat velen bang zijn voor het virus is het niet raar dat men zelf ook aangeeft bang te zijn.
De angst om besmet te worden, ziek te worden of om er aan dood te gaan heeft dus altijd een diepere laag.
Mensen willen controle krijgen over de angst en dat zie je nu terug in angstvallig elkaar vermijden en overdreven hygiëne. Ik bedoel in dezen de overtreffende trap in het navolgen van de maatregelen. Bang zijn om hier zelf niet genoeg aan te voldoen en irritatie naar anderen die het protocol niet serieus genoeg nemen.

Durf jij je angst te onderzoeken? En hoe ga je om met eventuele angst bij je kinderen? Kun je zien en voelen dat er een wisselwerking is tussen jou en je kind?
Elke stap die je als ouder zet op de weg van bewustwording doe je ook voor je kind. En hoe beter jij kunt omgaan met angst hoe beter je kind dat ook kan.




Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *