De therapeut is ook maar een mens.

Voor de tweede keer las ik het boek van Carla de Jong, “In retraite”, en weer had het me in zijn greep. Het boek is fictie maar zou heel goed waar gebeurd kunnen zijn. Een groep van 5 mensen gaat voor 10 dagen in retraite onder begeleiding van therapeute Cathy en haar trainee Leila.
Alle vijf zijn ze voorgedragen door iemand die deze therapie al eerder heeft gevolgd. Daar zit meteen het pijnpunt van deze retraite. Cathy heeft zonder dat de deelnemers het weten al veel informatie over  hen ingewonnen. Is dat erg? Volgens mij niet, want zo komt ze bij ieder sneller tot de kern, al had ze daar beter eerlijk over kunnen zijn. Maar het blijkt dat een van de informanten de opdracht heeft gegeven om de vrouw die hij heeft aangemeld zover te brengen dat ze hem kiest als levenspartner. In ruil daarvoor zal hij zorgen voor een nieuwe stroom cliënten.En dat is natuurlijk zeer kwalijk. Bovendien lukt het haar ook nog om de vrouw in kwestie in de juiste richting te sturen.
Toch krijg ik al lezend veel respect voor de manier waarop Cathy haar cliënten helpt om door zware oude stukken te gaan. Ze voelen allemaal na enige dagen een grote bevrijding . Bovendien zijn ze aan het eind een heel hecht clubje geworden dat elkaar als familieleden is gaan beschouwen.
Ze hebben elkaar gezien in hun diepste wezen. Ze zagen hoe ze huilden, schreeuwden en worstelden en daarna hun verandering in houding en spreken. Er was in die dagen echt en diep contact. Contact zoals er in het normale leven zelden is. We kijken wel uit om onszelf zo bloot te geven en ons zo kwetsbaar op te stellen. Voor je het weet trapt iemand op je ziel en dat hebben we allemaal al zo vaak gevoeld. Nee, we houden de verdedigingsmuur liever opgetrokken.  Dat is heel begrijpelijk, en vaak is het ook goed. Niet alle mensen zijn in staat om met jouw gevoelens om te gaan. Ze kennen hun eigen diepste wezen niet en de angst die er voor het voelen van eigen pijn is, die is er ook voor de confrontatie met die van een ander.
In een ideale wereld zou iedereen mogen zijn wie hij is en zou iedereen zich kwetsbaar kunnen opstellen zonder het risico er op te worden afgerekend.
Omdat de wereld nog lang niet ideaal is, is het mooi dat er overal mogelijkheden zijn om in een veilige groep of 1 op 1 therapie te volgen.
Ga altijd op je gevoel af of het ergens veilig voelt want alleen dan kun je proberen volkomen eerlijk naar jezelf te kijken en al je emoties te tonen.
Om terug te komen op Cathy, zij is een meester in tough love. Dat betekent dat ze haar inzichten niet verpakt met strikjes en niets uit de weg gaat, maar op zo’n manier hulp biedt dat haar cliënten voelen dat ze het uit liefde doet.
Cathy is echter een vrouw die eenzaam is. Ze is veel te zwaar en ze eet om zichzelf goed te voelen en de leegte in haar te vullen. Haar cliënten zijn haar familieleden en ze wil oprecht het goede voor hen. Maar daarin gaat ze zover dat ze hen soms ernstig manipuleert. En dat wordt haar uiteindelijk aangerekend.
Het hele boek door worstel ik met mezelf. Wat voor therapeut ben ik? Hoe integer ben ik? Manipuleer ik ook? Ik sliep er niet van.
Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat ik net als Cathy heel blij word als mensen groeien, als ze in beweging komen en van oud zeer bevrijd de deur weer uit gaan. Natuurlijk maak ik fouten, want inderdaad, ik ben ook maar een mens. Maar ik denk dat ik naar mezelf durf te kijken om te onderzoeken wat mijn aandeel is in een situatie. En ik weet ook, dat als ik boos word, ik eigenlijk geraakt ben en dat ik er zeker naar moet kijken.
Het grote verschil met Cathy is dat ik niet eenzaam ben. Ik heb een goed huwelijk (hard aan gewerkt) en prachtige kinderen en schoon-kinderen.
Mijn werk is belangrijk maar niet mijn leven. Het geeft me zeker voldoening. Ik ben alleen niet op zoek naar een nieuwe familie en daardoor heb ik het niet nodig om mensen afhankelijk van mij te maken.
Ik hoop dat dit wel erg eerlijke stukje jullie niet afschrikt om in therapie te gaan, want het kan je zoveel meer levensvreugde opleveren.
Onthoud alleen dat niemand macht over je mag uitoefenen en dat je af moet gaan op je allereerste gevoel als je in contact komt met een therapeut.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *