De overeenkomst tussen regeren en opvoeden.

Ik zat met mijn man na te praten over het journaal en hij vroeg zich af of het noodzakelijk is dat de regering zoveel van onze manier van leven bepaald.
Nou had ik daar toevallig zelf de afgelopen dagen over nagedacht. Ik nam mijn eigen gedrag onder de loep en zag dat ik inmiddels heel kriegel word van alle corona maatregelen die ons worden opgelegd. Ik blijk slecht tegen het inperken van mijn persoonlijke vrijheid te kunnen, net als de rest van mijn gezin trouwens. Ik krijg de neiging om te roepen: “Ik bepaal zelf wel hoe ik leef “. Heftige reactie , en er zijn vast mensen die zich daar aan storen.
Maar goed ik dacht even verder en zag ineens een vergelijking met een gezin, met opvoeding.

Samengevat zou je kunnen zeggen dat er drie soorten opvoeding zijn.
Anti autoritair, dus totaal geen opvoeding geven en je kinderen echt alles zelf laten uitvinden.
Heel autoritair, vader/moeders wil is wet en dan als derde de het midden tussen deze twee. Er zijn zeker regels maar ook het kind heeft een stem.
In het geval van de afwezigheid van opvoeding krijg je kinderen die grote moeite hebben om zich aan te passen aan de maatschappij als ze groter worden en de wereld meer in gaan. Ik heb er een film over gezien en deze kinderen waren met het grootste deel van hun, of het gebrek daaraan, opvoeding helemaal niet blij.
Kinderen die autoritair worden opgevoed worden later doorgaans opstandig of juist angstig om hun eigen weg te gaan.
Het midden gedijt nog het best.
In een gezin zijn alle kinderen verschillend. De een vecht voor zijn vrijheid en de ander heeft juist veel leiding nodig om zich veilig te voelen. Maar ze hebben allemaal dezelfde ouders en die voeden kinderen toch vaak soortgelijk op.
Het ene kind is sneller in staat om zelf verantwoordelijk te zijn en het andere raakt van de weg zonder goede leiding.

Door dit zo te overdenken bedacht ik dat ik niet alleen woon in dit land. Ik verbeeld me dat ik zelf verantwoordelijk kan zijn voor mijn gedrag. Dat ik prima weet wat goed voor mij is en dat ik vrij kan leven volgens mijn eigen normen en waarden zonder anderen te schaden. Want vrij zijn betekent niet dat een ander net zoals mij moet leven en met mijn gedrag mag ik geen anderen in de problemen brengen . Maar behalve ik zijn er nog 17 miljoen anderen en inmiddels zie ik ook dat niet iedereen nog in staat is om zelf verantwoordelijk te zijn. Om een voorbeeld te noemen; ik ben blij dat we niet met drank op achter het stuur mogen. Dat daar een wet voor is en straf op staat want in het verleden bleken er veel mensen onverantwoordelijk gedrag te vertonen door met een flinke slok op achter het stuur te gaan zitten. Omdat ik toevallig niet van drank houd en genoeg verantwoordelijkheidsgevoel heb om niet met een borrel op achter het stuur te stappen, wil dat dus niet zeggen dat anderen het ook niet doen.

De regering, oftewel onze zelf gekozen leiding heeft dus te maken met een groot gezin. Een gezin met kinderen in verschillende leeftijden, met verschillende karakters, met een aantal adoptiekinderen en dan alle vriendjes nog die langskomen. En al die kinderen mopperen soms op hun ouders of ze zijn juist blij met de geldende regels.
Dan blijken vader en moeder het niet altijd eens en sluiten ze maar een compromis of ze vechten weken over hoe ze de kinderen aan zullen pakken.
Hoe het ook zij, er moet worden opgevoed. Maar ouders en regering verliezen soms uit het oog dat hun kinderen ouder worden en dus meer losgelaten moeten worden. Moeten leren om zelf verantwoordelijk te worden met vallen en opstaan. Ook de kinderen die aan moeders rokken blijven hangen. Juist deze kinderen moeten een duwtje in de rug krijgen richting volwassenheid. Als de ouders alle problemen maar blijven oplossen en constant met regels proberen de kinderen op de weg te houden, dan zullen ze het nooit leren.

Onze regering heeft een moeilijke taak. Een deel van de bevolking is absoluut in staat om zelf verantwoordelijk te zijn en kan goed met vrijheid om gaan. Maar een groot deel kan dit blijkbaar nog niet en wacht elke dag op de regels waar ze zich aan moeten houden zodat ze zich veilig kunnen voelen. Want als de president/ouder het zegt dan zit het wel goed.
In de eerste weken van de corona uitbraak was het goed dat er regels waren. Niemand wist wat er precies aan de hand was en door streng te zijn wist iedereen hoe hij zich diende op te stellen. Maar inmiddels zou de regering toch meer vertrouwen moeten geven aan de bevolking. Dat is best eng en het kan alle kanten op, maar zoals broertjes en zusjes elkaar aanspreken op hun gedrag , ruzie maken en het vervolgens weer bijleggen , zo zal het ook met de mensen in ons land gaan. We kunnen niet altijd de verantwoordelijkheid bij de overheid leggen, we moeten leren zelf na te denken. Luisteren naar elkaar, niet eenzijdig informatie inwinnen maar juist onderzoeken wat goed voor jou voelt en ook of je daar geen anderen mee schaadt.

Ik hoop dat het gezin Nederland de richting van verantwoordelijk worden voor je eigen gedrag op gaat. En dat begint met bewustwording. Wie ben jij, hoe ben je gevormd tot wie je nu bent en zou je sommige dingen ook eens op andere manier kunnen benaderen.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *