De maskers vallen af.

De maskers vallen af in corona tijd. Hoe je werkelijk in het leven staat laat zich niet langer verbergen.
Eerst doordat er geen afleiding meer was en vervolgens door de keus achter welke groep jij je schaart. Voor of tegen de strenge maatregelen.
Je oren en ogen sluiten en de bui maar afwachten is ook een keus.

Er wordt geoordeeld en veroordeeld dat het een lieve lust is. Mensen zoeken houdvast aan hun eigen overtuiging. Iedereen leeft zoals hij of zij denkt dat het goed is en heeft daar een ogenschijnlijk bewuste reden voor, maar grotendeels speelt de reactie op alles wat er gebeurt zich af in het onbewuste. Oude pijn, woede en verdriet worden nu extra getriggert.
Ik heb me een mening gevormd over de maatregelen en de visie op het virus. Ik onderzocht, voelde en bedacht wat voor mij wel of niet klopte.
Jij hebt hoop ik ook een mening en ik hoop dat je die mening ook gevormd hebt door te onderzoeken en niet enkel door je te laten leiden door de eenzijdige informatie in de media.
Wat ik nu zie is dat ons land in tweeën is gesplitst. Ik zie mensen die nu (nog meer) in hun kracht gaan staan. Die hun onderneming proberen te redden, die op zoek gaan naar nieuwe mogelijkheden, die de discussie aangaan met de overheid, die mensen oproepen om samen een tegengeluid te laten horen. Ondanks dat de massa hen veroordeelt of weg zet als complotdenkers.
Daar tegenover staat de groep die zich slachtoffer voelt. Dat  veroordeel ik niet, want het is gedrag dat is aangeleerd , al generaties lang door families gaat, of door angst voor het zelf stappen zetten in stand wordt gehouden. Het is het gevoel dat alles wat er in je leven gebeurt je overkomt en dat je er machteloos tegenover staat. (dit is kort door de bocht, er valt een boek over te schrijven)
Deze Coronatijd is er volgens mij met een bedoeling. Het is een keerpunt in onze wereld.
Voor wie goed kijkt , is nu zichtbaar wat we met onze aarde hebben gedaan.
Het machtsmisbruik van het patriarchaat komt in het volle licht. We wisten het al , maar het wordt steeds duidelijker dat geld en macht de wereld regeert. Dat een groot deel van de wereld in armoede leeft en dat we de aarde uitputten.
Het voelt als een grote chaos, en dat is het nu ook nog. Veel gebeurde in het verleden uit onwetendheid zoals de vervuiling. Inmiddels weten we meer, is er internet om mondiaal kennis te verspreiden en de rol van de vrouw is met name in westerse landen veel groter geworden op allerlei gebied. Er is al veel veranderd, maar er is nog veel tijd nodig om mensen bewust te laten worden van hun eigen aandeel in het grote geheel en op kleine schaal in eigen omgeving.
Om een voorbeeld te geven:
We denken, “ach wat helpt het als ik eerlijk ben , een ander fraudeert ook met subsidies, uitkeringen en verzekeringen. Laat ik er dan ook wat van meepakken. Die grote maatschappijen en instanties hebben toch geld zat”. Dat is in mijn ogen een grote denkfout. Je helpt er aan mee als je zo denkt, dat de premies alsmaar hoger worden en je geeft anderen/kinderen het slechte voorbeeld. Ja die grote maatschappijen enz doen ook veel dingen die het daglicht niet kunnen verdragen, maar door het in het klein zelf ook te doen ben je precies hetzelfde. Er is zoveel waarvan we weten dat het niet goed is voor mens en aarde. Soms is de wil er wel , maar is het vlees zwak.


Het coronavirus wordt nu door veel mensen gezien als iets dat hen overkomt en wakkert angst aan. Het gevoel zelf niets te kunnen doen waardoor ze zich overgeven  aan mensen die zeggen te weten hoe het moet.
De regering moet het maar oplossen met regels en de regering zal wel deskundig zijn. En worden ze ziek dan heeft iemand in de buurt de regels aan zijn laars gelapt. In ieder geval kunnen ze er zelf niets aan doen. Iemand als Doutzen Kroes die schrijft dat we zelf ook iets kunnen doen om ons immuunsysteem te versterken wordt in de kranten afgebrand. Waarschijnlijk omdat ze een beroep op onze eigen verantwoordelijkheid doet.
Het is ook niet altijd makkelijk om voor gezond voedsel te kiezen, om voldoende te bewegen en stress te vermijden. Laat staan om te onderzoeken wat er ten grondslag ligt aan onze problemen of aan onze reactie op ziekte en dood. Toch zullen we die kant op moeten. Naar verantwoordelijkheid durven nemen voor ons eigen gedrag. Naar zelfinzicht en zelfzorg. De schuld en verantwoordelijkheid voor je problemen of voor een virus bij een ander neerleggen zal je niet verder helpen. Je kunt een ander niet veranderen, alleen jezelf. Je mag een ander er op aanspreken als hij je kwetst , bedriegt of pijn doet. Je hoeft niet alles maar te accepteren , maar bedenk wel hoe je dat gaat doen. Aanvallen en schelden lokt verdediging uit. Houd het bij je zelf , wat het met jou doet , hoe het voelt. En in het geval van de corona maatregelen, je kunt je stem laten horen of niet , maar elke mening telt. En het geeft je het gevoel dat iets doet ongeacht of je nu voor of tegen bent.

Ik hoop van harte dat we in discussie blijven met elkaar.
We raken de onderlinge verbinding kwijt als we niet oppassen, letterlijk en figuurlijk.
Denk na, onderzoek. Wees geen slachtoffer ! 



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *