Macht als gevaar.

In het eerste jaar van mijn opleiding tot therapeut kreeg ik een boekenlijst mee en toen ik de bestelde boeken eenmaal thuis had en doorkeek sprong er eentje uit. Het heet “Macht als gevaar”. Het trok me en ik voelde meteen dat alleen al de titel van groot belang zou zijn als ik ooit mijn eigen praktijk zou beginnen. Niet omdat ik me op dat moment een machtig persoon voelde, maar omdat ik al voorvoelde dat de verhouding tussen client en therapeut gemakkelijk scheef kan groeien als de therapeut boven zijn client gaat staan en probeert om zijn wil op te leggen.
Dat gebeurt vaker dan je denkt.
Als het gaat om sexueel misbruik door therapeuten , haalt het verhaal de krant ,maar als het gaat om manipulatie , afhankelijk maken of financiƫle uitbuiting wordt het door de benadeelden vaak door schaamte niet naar buiten gebracht.
Degene met de hulpvraag is de kwetsbare in de therapeutische relatie. Iemand die er volledig door heen zit en alles wel wil doen en laten om beter te worden zal alle “macht”aan de therapeut geven. Hij heeft er tenslotte verstand van en zal het wel het beste weten .
Hoe een therapeut hier mee omgaat is natuurlijk afhankelijk van hoe deze zelf in het leven staat.
Veel therapeuten beginnen een praktijk met de motivatie , “mensen te helpen”. De bedoeling is goed , maar het is heel belangrijk om je af te vragen
waar je het voor nodig hebt om anderen te helpen. Geeft het je een machtig gevoel, geeft het je status of waardering?
Vaak heeft de therapeut allerlei cursussen gevolgd , maar is er weinig aandacht besteed aan de eigen bewustwording. Mijn lerares zei ooit, dat je een ander nooit verder kunt helpen dan hoe ver je zelf bent. En daar ben ik het mee eens, want alles wat bij de therapeut nog onbewust is kan worden geprojecteerd op de cliƫnt en dan is de hulp niet meer zuiver.

Op dit moment speelt het thema macht ook op wereld niveau. Het corona virus heeft bij het volk angst gezaaid en onze regering heeft dat gevoel versterkt. Je zou kunnen zeggen dat de regering de therapeut is die ons moet helpen om door deze angst heen te komen , maar ik denk dat veel poitici zich niet bewust zijn van hun eigen angsten en van hun handelen dat daar uit voortkomt. Ze laten hun oor hangen naar o.a het rivm. Ze gaan ervan uit dat de mensen daar de kennis hebben en mocht dat niet zo zijn dan kan in ieder geval de verantwoordelijkheid op hen worden afgeschoven. De politici zelf zijn bang om met een afwijkende mening te komen want daar kunnen ze misschien op afgerekend worden. En ja dan komt hun positie in het geding. Op dat punt komt de macht om de hoek.
Ze willen niet van hun voetstuk vallen en hun baan verliezen of hun partij uit de markt prijzen. Daarom houden ze angstvallig vast aan de richtlijnen die hun als waarheid worden voorgeschoteld.
Het volk zou je als de clienten kunnen zien. In eerste instantie vraagt het om hulp. Hoe moeten we omgaan met dit virus, hoe voorkomen we dat we ziek worden enzovoorts. Het volk volgt dus braaf de regels op want de angst regeert.
Maar dan worden er een paar clienten wakker. Ze gaan op onderzoek uit.
Ze onderzoeken hun angsten, ze vinden informatie die de regering voor ons achterhoudt en beginnen na te denken. De therapeut begint aan macht te verliezen en dat is goed.
In een therapeutische relatie mag de therapeut nooit misbruik maken van zijn macht over de kwetsbare angstige client. Toch gebeurt dat als de therapeut die macht nodig heeft voor zichzelf.
De regering heeft zijn macht ook nodig om veschillende redenen, zowel voor het collectief als voor ieder persoonlijk. Kostte wat kost moeten dus de regels na geleefd worden , ook al geeft het volk nu aan dat het zijn vrijheid terug wil. Dat er bij gesteld moet worden omdat de middelen allang het doel niet meer dienen.

Voor een client is het soms moeilijk om uit een scheve relatie met een therapeut te stappen. Hij zit er niet voor niets en als er geen zelfvertrouwen is blijft hij vaak (te lang) in de greep van zo, n therapeut.
Voor een volk is het moeilijk om aan de wetten te ontsnappen , al was het maar omdat er straf op staat.
Het is nu volgens mij zaak, dat de wakkeren zich verenigingen en zo de angstigen laten zien dat er meer is dan de eenzijdige informatie van de overheid. Dat er valt te kiezen voor volgen of juist niet.
Elkaar helpen bewust te worden. Leren dat we zelf verantwoordelijk zijn voor ons gedrag en dat we ook zelf zorg moeten dragen voor lichamelijk welzijn voor zover dat binnen onze macht ligt. We moeten leren dat de dood bij het leven hoort en dat leven in isolatie geen garantie is voor een goede gezondheid en zeker niet dat het de dood buiten de deur kan houden.

Wakkere mensen, deel je verhaal met respect voor de angst van anderen.
Dring niet op maar wijs op andere meningen en kennis uit een andere hoek dan het rivm.
En ben je angstig, praat erover. Zoek hulp, onderzoek je angst en vraag steun van je naasten.
Samen staan we sterk. Samen kunnen we van deze corona periode leren en samen kunnen we een tijdperk ingaan van bewustwording, eigen verantwoordelijkheid en leven van uit kracht in plaats van macht.





Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *