Als ik mijn zorgen niet deel, belast ik jou niet, toch?

Is dat zo? Als ik ernstig ziek blijk te zijn maar ik houd dit achter voor mijn dierbaren, dan belast ik hen niet, dan hoeven zij zich geen zorgen over mij te maken, toch?
Het klinkt plausibel, maar wat je hiermee hoopt te bereiken is waarschijnlijk niet wat er werkelijk gebeurt.
Mijn moeder met wie ik heel veel deelde kreeg op het laatst van haar leven kanker. Ze voelde dit zelf haarfijn aan, maar draaide de arts een rad voor ogen en tegenover ons gaf ze allerlei andere verkaringen voor het feit dat ze zich niet goed voelde.
Pas vlak voor haar overlijden belandde ze in het ziekenhuis en vertelde haar arts ons de waarheid over haar toestand.
Mijn moeder was een super lief mens en met mijn verstand begreep ik haar intentie. Ze wilde niet dat wij ons zorgen over haar gingen maken. Ik moet erbij zeggen dat er nog een andere reden was, maar dit was haar belangrijkste beweegreden.
Alleen ze stond er niet bij stil dat het resultaat van haar goede bedoeling anders uitpakte voor ons. Ten eerste voelden we allemaal dat het niet goed ging ook al hield ze vol dat het wel snel weer beter zou gaan. We maakten ons dus wel degelijk zorgen, maar nu nog erger dan wanneer we de waarheid hadden geweten. We gingen namelijk zelf van alles invullen betreffende de oorzaak en ieder op zijn eigen manier ging haar daarnaar behandelen. Pushen om te eten en te bewegen bijvoorbeeld, terwijl ze hier eigenlijk amper toe in staat was. Aanmoedigen om haar hoofd niet te laten hangen, maar naar de mooie dingen in haar leven te kijken.
Ik denk dat je wel kan begrijpen hoe verschrikkelijk wij het achteraf vonden dat we haar zo verkeerd behandeld hadden. Toen ze overleden was,
had ik het moeilijk om dit laatste stukje van haar leven te verwerken. Ik ben zelfs erg boos op haar geweest omdat ik niet de dochter voor haar heb kunnen zijn die ik graag had willen zijn.

Al haar goede bedoelingen ten spijt, we hadden veel meer last van de onduidelijkheid en haar zwijgen, dan dat we gehad hadden van het harde feit dat ze doodziek was. Beide keren zouden we haar verloren hebben ,maar we hadden veel meer vrede gehad met de waarheid als we haar met liefde hadden mogen verzorgen.

Anderhalf jaar na mijn moeder werd mijn vader ziek. Ook hij kreeg kanker.
Maar wat een wereld van verschil. Hij was zeer duidelijk in wat hij wilde en was open over zijn toestand. De laatste drie weken van zijn leven bracht hij bij ons thuis door omringd door kinderen en kleinkinderen en bergen visite. We spraken over zijn begrafenis, over wat hij na de dood verwachtte en hij at en dronk alles wat hij lekker vond. Hoe gek het ook klinkt, we hebben allemaal toch genoten van deze dagen en het heeft ons ontzettend geholpen toen hij eenmaal overleden was. We missen hem maar hebben er vrede mee.

We doen het allemaal wel eens , denk ik. Proberen de ander te sparen voor verdriet. Maar cru gezegd, het is invullen voor de ander. Jij bepaalt dan voor de ander dat hij het niet aan kan om verdriet te hebben.
Je ontneemt de ander iets heel belangrijks. Namelijk leren met verdriet om te gaan en om daar samen met jou over te kunnen praten. Een ander beschermen en problemen bij hem weghouden is een vorm van de ander klein houden. Een ander een kans ontnemen om te leren omgaan met het leven . Als je een kind op die manier opvoedt , dus overbeschermend dan krijgt hij geen zelfvertrouwen. De kans op depressie en angsten in de toekomst worden vergroot.
Wees open over de pijn van het leven, communiceer erover en zoek daarin de verbinding met elkaar, want juist die verbinding in vreugde en verdriet maakt je sterk . Samen kun je alles aan. Dus deel en als dat niet lukt kijk dan naar binnen om te ontdekken waarom jij niet kunt ,wilt of durft te delen van wat er in jou leeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *