Alles op zijn tijd

Drie weken te vroeg werd ik met grote haast geboren. Alsof ik zo snel mogelijk door dit aardse leven heen wilde om vervolgens weer huiswaarts te keren. Naar de veilige plek in die andere wereld waar aardse zaken als tijd en geld er niet meer zijn.
Nog steeds ben ik af en toe haastig. Vooral op momenten wanneer het niet goed met me gaat door zorgen , ziekte of door problemen als armoede oorlog en ziekte waardoor ik de wereld niet leuk meer vind.
Dat roept vaak geen prettige gevoelens op en tja, daar zit ik niet op te wachten natuurlijk. Ik wil de gevoelens het liefst zo snel mogelijk onder het kleedje vegen of in ieder geval de problemen zo snel mogelijk uit de weg ruimen.
Het vervelende is dat ik met de tijd ontdekte dat ik daar niet mee weg kom. De problemen en verstopte gevoelens komen op een ander moment vanzelf weer terug. Alsof mijn lichaam en geest roepen: Doe er wat mee!
Ik weet inmiddels dat het onderzoeken en voelen van mijn gevoelens de manier is om verder te komen en iets werkelijk achter me te laten. Het is nu eenmaal de bedoeling dat we hier op aarde iets leren over onszelf. En er valt altijd wel iets te leren waardoor ik soms denk, houdt het nou nooit op?
Maar goed, moedelozen gaan ten onder en ik weet ook dat wanneer mijn emoties erken,  ik weer sterker uit de strijd kom en is het allemaal zeker de moeite waard is geweest. Ik probeer daar ook aan te denken als ik het weer eens op mijn manier zwaar heb, maar vaker wil ik dan niets van dit soort gedachten weten. Nee, ik wil het liefst zo snel mogelijk verlost worden uit mijn ellende.
“ Je kunt de rivier niet duwen “, is ook zo’n mooie uitspraak . Een waarheid als een koe maar ik denk dat we het allemaal moeilijk vinden om ons daarbij neer te leggen.
In mijn werk kom ik ook het ongeduld van anderen tegen. Vaak verwacht men dat ik met een snelle oplossing aan kom zodat ze weer verder kunnen met hun leven. Het valt dan best wel tegen dat ze enkel verder kunnen na eerst oud zeer te verwerken en dus opnieuw te voelen.
Maar net als ik zijn ze ook vaak trots op zichzelf als ze weliswaar onder begeleiding, maar op eigen kracht door een moeilijk stuk zijn heen gegaan.
En gaandeweg wordt men dan ook nieuwsgieriger naar de eigen binnenwereld.
Een soortgelijke tekst als de rivier niet kunnen duwen is : “Alles op zijn tijd”.
Op de weg van bewustwording gebeurt alles op zijn tijd. Daar voelde ik ook vaak verzet tegen, maar ik ben me er steeds meer bij gaan neerleggen dat het toch echt zo werkt.
Mijn gids Leon prent me deze gedachte herhaaldelijk in. Als ik moeite heb met de pijn van een cliënt bijvoorbeeld, dan wil ik voor hem of haar toch weer even de rivier gaan duwen.
Maar nee dus, dat gaat niet lukken.
Cliënten die hun afspraak willen verschuiven naar eerder of later , daar heb ik inmiddels geen enkele moeite meer mee want de afspraak blijkt altijd op tijd te zijn.
De vraag: “waarom wist ik dit of dat niet eerder”, heeft ook geen zin. Je was er gewoon nog niet aan toe.
Let maar eens op in je eigen leven of kijk eens terug. Misschien kun je ook ontdekken dat het klopt.
We hebben niet alles in eigen hand, het leven geeft je van alles en meestal onverwacht . Pas achteraf ontdekken we dat het precies op tijd gebeurde.

5 gedachten over “Alles op zijn tijd

  1. Today, I went to the beachfront with my kids. I found a sea shell and gave it to my 4 year old daughter and
    said “You can hear the ocean if you put this to your ear.” She placed the shell to her ear and screamed.
    There was a hermit crab inside and it pinched her
    ear. She never wants to go back! LoL I know this is entirely off topic but I had to tell someone!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *