Aanklacht tegen farmaceut.

Ik las vorige week het boek : “Julia, hoe mijn dochter steeds zieker werd in de psychiatrie”. Ik las het bijna in één ruk uit en mijn man vroeg me op een gegeven moment of ik kon stoppen met steeds stukjes voorlezen. Ik moest het gewoon hardop zeggen wat ik las. Allerlei emoties raasden door me heen. Maar vooral boosheid om de starre houding van de behandelende psychiaters. Ik hoor vaker verhalen van mijn clienten over pillen en bijwerkingen en over terugvallen in oude patronen ondanks vele bezoeken aan een psycholoog of psychiater, maar wat ik nu las was schokkend. De moeder van het meisje had weinig tot niets in te brengen want haar dochter was volwassen ( 19jaar bij opname)en zat met rechtelijke machtiging in de gesloten inrichting. De electroshock kon ze ternauwernood voorkomen. Haar dochter was tot ongeveer een jaar voor opname een normaal gezond meisje geweest. Pas aan het eind van het boek wordt er gezinspeeld op een autische stoornis, Asperger genoemd. Het meisje had een zuivel en gluten allergie maar daar wordt totaal geen rekening meegehouden en het meisje is zo van de wereld dat ze alleen chocoladevla, cola en koffie nuttigt en ze wordt volgestopt met pillen in steeds hogere doceringen. Het medicijn Albifily zorgt ervoor dat ze heel agressief wordt maar dat doet de psychiater af als onzin.
Tot december 2017 verblijft ze in gesloten inrichtingen, Daarna komt ze thuis maar ze is zo veranderd dat de ouders nu op zoek zijn naar een passend instituut waar hun dochter naar ze hopen in alle rust met de nodige structuur en een dieet kan leven. Dat wordt nog een zoektocht.

Vandaag (17feb.)liet mijn man zijn oog vallen op de volkskrant in een kiosk en zag op de voorkant : “Antidepressiva onder vuur”. Dat moet je lezen zei hij. Drie pagina’s maar liefst over de bijwerkingen van ssri’s , en in het bijzonder Seroxat. Er komen vele deskundigen aan het woord maar het draait om het intervieuw met de ouders van Aurélie. Zij heeft in 2013 haar beide kinderen om het leven gebracht en daarna geprobeerd zichzelf  van het leven te beroven. Zij gebruikte Seroxat. Aurélie groeide op in een normaal gezin en werd door familie en vrienden omschreven als een lieve bedeesde vrouw die altijd eerst aan anderen dacht. Ze had een deeltijdbaan en haar man een fulltime baan. Ze hadden twee kinderen waarvan de oudste ernstig gehandicapt was. De zware zorg voor haar gezin werd op een gegeven moment een te grote belasting en toen ze er doorheen zat ging ze naar de huisarts die haar seroxat voorschreef. Haar ouders zagen haar veranderen en maakten zich zorgen maar linkten dit niet aan de medicatie. Ik denk dat zij net als velen erop vertrouwden dat het medicijn goedgekeurd was en dat de arts wist wat hij deed. Aurélie werd steeds onrustiger en bozer. In een agressieve vlaag van verstandsverbijstering kwam ze tot het doden van haar kinderen.
We zijn inmiddels 2019 en binnekort dient de rechtzaak in hoger beroep waarin de farmaceut GlaxosSmithKline wordt aangeklaagd omdat dit medicijn o.a buitengewone agressie kan veroorzaken. In de krant wilden ze geen commentaar geven.

Dit hele onderwerp gaat mij aan het hart. We weten dat het in de farmaceutische industrie alleen maar om geld draait. En toch gaan we er met zijn allen in mee. We blijven slikken omdat er geen andere oplossing lijkt te zijn. We geloven dat een goedgekeurd medicijn veilig is terwijl we overal lezen dat slechte resultaten vaak niet worden meegenomen in de goedkeuring. De onderzoekers worden betaald door de farmaceut dus de uitsag wordt in een richting gestuurd. En huisartsen en psychiaters strooien ermee want zij hebben ook weinig meer te bieden dan pillen. In hun opleiding is aan een alternatieve manier van behandelen geen aandacht besteed.

In het boek Julia, lijkt het alsof de artsen de dikke DSM met alle psychische aandoeningen openslaan en een plaatje zoeken dat past.
De verzekering eist een etiket dus plakken ze er iets op. Er wordt geen enkele rekening mee gehouden dat pillen soms gedrag veroorzaken dat lijkt op een bepaald ziektebeeld. Iemand lijkt  autistisch maar is gewoon van de wereld door de pillen. Iemand lijkt psychotisch maar het zijn bijwerkingen van een medicijn. En dan hebben we het nog niet eens over klachten die ontstaan door voedsel allergieen of vitamine en mineralen tekorten. De lange wachtlijsten, steeds maar doorsturen en teveel verschillende behandelaars doen ook geen goed. De klachten worden steeds erger en de behandeling veranderd steeds. Uiteindelijk ziet niemand door de bomen het bos meer. Niemand weet meer waar de oorzaak gezocht moet worden. En alles wordt maar “ziek “genoemd terwijl het met een gerichte behandeling ook van tijdelijke aard kan zijn.
Zo las ik in de krant dat een jongen van 12, die ernstig in de rouw was om zijn vader, Seroxat kreeg !!!! Rouwen hoeft niet hoor , gewoon een pilletje en weer verder. De arme ziel kwam in een horrorfilm terecht vertelde hij. Hij werd zo agressief dat hij zijn leraren wilde vermoorden. Net op tijd pakte iemand zijn mes af!
Wat moet er nog gebeuren voordat we een omslag gaan maken in de behandeling van psychisch ziek zijn?
Iedereen mag doen wat hij denkt dat goed is , en ik begrijp dat als de nood hoog is je alles aangrijpt, maar als je er zelf nog iets aan kunt doen, kijk dan eerst eens goed om je heen naar andere mogelijkheden, lees erover en doe navraag voordat je het besluit neemt om pillen te slikken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *