Stilte als straf.

Op facebook zag ik net een artikel voorbij komen over stilte als straf. Het had meteen mijn aandacht want ik ken deze stilte maar al te goed.
Toen ik een kind was gebeurde het regelmatig dat mijn ouders dagenlang
niet tegen elkaar spraken , op een een paar hoognodige woorden na.
Ik voelde de spanning die in in de lucht hing en had er veel last van.
De oorzaak was me meestal onbekend en aangezien ik zelf een flapuit was en ben, snapte ik niet waarom ze niet gewoon met elkaar in gesprek gingen. Ik weet nog dat ze een keer al meer dan een week amper een woord hadden gezegd en dat ik de spanning niet langer kon verdragen.
Mijn vader ging die avond naar de biljart vereniging en ik liep achte hem aan naar de deur. Ik zei hem dat als hij niet van plan was om te gaan
praten , hij maar beter helemaal weg kon blijven, want ik had last van de sfeer in huis. Hij zei niets en vertrok. Een kwartier later stond hij weer in de kamer met een grote zak patat. Een zoen offer, waar ik nu om moet lachen.
We hadden al gegeten , maar we aten patat en daarna vertrokken mijn broertje en ik naar boven zodat ze konden praten.
Dat ik mijn vader er op aansprak is een verhaal apart. Ik koos in die tijd altijd partij voor mijn moeder en pas jaren later begreep ik dat ik een verkeerd beeld van hun relatie had gehad.

Als je een relatie krijgt , zoek je altijd iemand uit die in een bepaald opzicht op een van je ouders lijkt. De geschiedenis gaat zich op die manier herhalen en je krijgt de kans om op andere manier met de situatie om te gaan en om het kind in jou te helen.
De man die ik 32 jaar geleden trouwde , lijkt dus in sommige opzichten op mijn vader.
Ik ben zoals ik al schreef communicatief, heb altijd mijn woordje wel klaar en ik ga inmiddels geen onderwerp meer uit de weg.
Mijn man daarentegen praat veel, maar niet gemakkelijk over zijn gevoel. Ik heb moeten leren geduldiger te zijn en hem meer ruimte te geven in plaats van hem de woorden bijna in de mond te leggen of hem dwingen tot spreken door hard te duwen en te trekken.
Als ik hem in het verleden te veel onder druk zette en een gevoelige snaar raakte dan ontstond er eerst een heftige woordenwisseling en vervolgens kwam de stilte. Hij werd als het ware mijn vader. Mijn man deed dit met het idee dat hij door boos en stil te blijven niet naar zijn eigen aandeel in het verhaal hoefde te kijken. Zo bleef het mijn schuld. Bovendien wist hij dat ik slecht tegen stilte kan en dat ik vanzelf wel zou gaan praten en de zaak verachten. Dan was het probleem weer voor een hele tijd uit de lucht. Niets opgelost, maar gewoon weggestopt.

Pas toen ik het patroon in zijn geheel kon overzien , kon er iets veranderen.
Ik zeg, “ik”, want manlief vermeed het probleem. “Hear no evel, see no evel”.
Ons terugkerende probleem kwam op een dag weer eens voorbij en volgens het bekende stramien verviel hij in stilzwijgen. Maar deze keer kreeg het een ander vervolg. Ik vond het niet fijn , de sfeer in huis, maar ik besloot om te kijken hoelang het zou duren voor hij ging praten. Ik was niet van plan om zoals gewoonlijk na een paar dagen met koffie en koek op hem te wachten en met vriendelijke woorden het gesprek maar weer aan te gaan.
Het duurde vijf dagen en toen begon hij te praten. Hij had gevoeld dat ik deze keer niet zou toegeven . Hij wist inmiddels ook dat ik mijn vader in hem zag als hij zo deed.
Na een goed en constructief gesprek besloten we om nu de oorzaak van ons probleem aan te pakken. En dat is gelukt. Vanaf toen geen dagenlange stiltes meer.
Stilte inlassen als je een meningsverschil hebt is goed als je het doet om de gemoederen tot bedaren te brengen alvorens je het gesprek op een redelijke manier weer aangaat. Stilte als straf, lost niets op en is voor de “gestrafte”een heel nare ervaring.

Ik heb dus het kind in mij geheeld in dit stuk. Ik boog niet langer voor de stilte en ging in mijn kracht staan.
Hoe ga jij met ruzie en meningsverschillen om? Kies jij voor stilte, neem je al snel de schuld maar op je, verval je in slachtoffergedrag, of ben je van de compromis ? Ik zou graag van je horen of lezen hoe jij het doet. Mag in de comments hieronder of in pb via facebook of mijn contactformulier op deze site.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *