Eind van het jaar en ziek.

Mijn man loopt met waterige oogjes de drogist binnen en zegt ik kom voor uuuuuh… “Fluimicil , denk ik”?, zegt de man achter de balie.
Ja precies, zegt man, kun je het zien? “Ja dat ook, maar het halve dorp is aan de hoestdrank”.
Het is het eind van het jaar en behalve mijn man ben ook ik ziek en hoest ik alles bij elkaar.
Ben je therapeut, zoals ik, dan accepteer je ziekte niet zomaar, dan wil je graven naar de oorzaak. Ik denk dat velen die dit lezen denken, “Mens houd op met dat gegraaf, ziek is ziek en het gaat wel weer over. Ik heb al moeite genoeg om mezelf door de dag te slepen zonder dat ik er ook nog eens over moet gaan nadenken.
Nou denk ik dat in eerste instantie zelf ook. Sterker nog , ik schuif het op de besmetting door al die zieke mensen in mijn omgeving en ik heb geen weerstand meer omdat ik het zo druk heb. Oh zo zielig!
Maar toch , na verloop van tijd kijk ik toch eens even in mijn boek van Christiane Beerlandt. Zij geeft de psychische grondslag van ziektes weer.
Vastzittende hoest geeft aan dat er iets vast zit en als je groene fluimen gaat opgeven komt het los. Dat iets gaat over het deel in jezelf dat je onderdrukt. Je vlucht weg van jezelf omdat je het moeilijk vindt soms je tanden te laten zien. Voor jezelf opkomen en leven zoals jij het zelf graag wilt. Dit is wat kort door de bocht weergegeven. Ik las het en dacht in eerste instantie dat het niet klopte . Maar ik ging eens terug blikken op het afgelopen jaar.
Ik ben van een van een berg gesprongen (met parachute haha) , ik ging alleen met de auto naar Belgie voor een schrijfretraite, ik ben begonnen met schrijven aan een boek voor volwassenen, ik heb mijn mond opengedaan waar ik hem voorheen maar dichthield en ik gaf een korte lezing en workshop waar ik voorheen zo bang voor was.
Ik bedacht me daardoor dat mijn lichaam in dit geval niet aangeeft dat er iets moet veranderen, maar dat het een grote schoonmaak houdt na al de verandering. Het opgeslagen afval moet mijn cellen uit. Dat kan dus ook.


Toch is het in de meeste gevallen zo dat het lichaam ziek wordt om je te waarschuwen. Wat onderdruk je , wat knaagt er aan je? Zijn er mensen waar je moeite mee hebt en ga je ze maar uit weg omdat dat makkelijker is en vergeet je daarmee ook maar de pijn, woede enzovoort die je voelde?
Bedek je alles altijd met de mantel der liefde uit angst voor afwijzing als je er iets van zou zeggen?
Het is geen veroordeling van je gedrag. Ik weet hoe moeilijk het is om angst onder ogen te zien. Maar het wil wel zeggen dat je ziel andere plannen met je heeft. Je ziel wil groeien en leren van het leven. Emoties ervaren om er mee te leren omgaan, om begrip voor je eigen mens zijn te krijgen en ook voor anderen.
En je ziel geeft dat aan door lichamelijke signalen te geven. We kennen allemaal de uitdrukkingen wel van : “Wat heb je op je lever, wat ligt er zo zwaar op je maag, waar krijg je het zo benauwd van enzovoort”.
Onverwerkte emoties slaan zich op in de cellen van je lichaam en daarbij heeft elk orgaan zijn eigen bijbehorende emoties die vooral daar zijn opgeslagen. De lever heet de zetel van de woede bijvoorbeeld. En in mijn praktijk zie ik dat dat ook echt zo is. De man met een onverklaarbare leveraandoening hersteld nu hij eindelijk de woede naar bepaalde personen durft te voelen en in plaats van zich als slachtoffer te gedragen kan hij nu krachtiger en duidelijker weerwoord geven.
Ben jij ook ziek of net geweest, ziek lekker uit. Wees zorgzaam voor jezelf en nadenken over de signalen kan altijd nog. Weet wel, dat genegeerde signalen helaas op den duur terug komen. Ze willen gehoord worden in het belang van je groei, je gezondheid en je vrijheid van leven.

ps. Er is nog een andere verklaring voor ziektes maar dat heeft te maken met voorbestemming en dat voert voor deze column te ver.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *